Zoeken in deze blog

maandag 9 december 2013

Moeders inspireren moeders: 'DUHHH! Natuurlijk hoort een baby bij zijn mama!'

Moeders inspireren moeders...
Het valt niet mee om buiten de gebaande paden te gaan en je eigen weg te kiezen. Hoe vanzelfsprekend en natuurlijk het ook kan voelen, je komt toch veel weerstand tegen als je 'het' niet doet zoals 'het' hoort. Neem bijvoorbeeld de kraamtijd. Het is nog steeds een standaard gebruik om de baby in een wiegje te leggen, 'zodat moeder en baby kunnen uitrusten'. Ik deel graag de wijze woorden van moeder Wendy van der Grinten over dit vreemde, baby - en - moeder - onvriendelijke gebruik:


'Het basisidee van mijn kraamhulp was dat een baby weggelegd moet worden. Ik vond het een belachelijk idioot voorstel om de baby in zijn bedje te leggen 'zodat ik kon rusten'. 

'Dat kind krijgt geen rust, je sjouwt hem overal mee naartoe.'

Ze zei overdag ook vaak: 'Ja dat kind krijgt geen rust, je sjouwt hem overal mee naartoe.' Later hoorde ik dat ook van het kraambezoek: 'Daarom is ie dun/licht/huilt ie/enz enz....' 'Je moet hem neerleggen.' 'Hij moet rusten.'
Maar hoe kan ik gerust zijn? Ik werd gewoon heel erg oplettend en alert, zenuwachtig zelfs als hij bij iemand anders was. Of als hij in het begin zelfs ook maar naast me op de bank lag te slapen. Dat is nou eenmaal wat je voelt dan, zo van 'Er klopt iets niet'.

Gelukkig las ik mijn boek 'Ouderschap Vanuit Je Hart' en daar stond in dat mama's en baby's bij elkaar horen. Ik had dit zelf ook 9 maanden lang aan iedereen lopen verkondigen die het wilde horen. Puur en alleen omdat ik me zo verbonden voelde met mijn baby. Ik vond het ook niet meer dan logisch: DUHHH! Natúúrlijk hoorte een baby bij zijn mama! Ik vond het zelfs beledigend dat men voorstelde de baby alleen te laten rusten. 

'Het duurde echt maanden voordat ik besefte dat het niet aan mij ligt. Mijn gevoel klopt, mijn kennis klopt, mijn voornemens kloppen.' 

Maar het duurde echt maanden voordat ik besefte dat het niet aan mij ligt. Mijn gevoel klopt, mijn kennis klopt, mijn voornemens kloppen. Mijn gevoel heeft het altijd bij het rechte eind en ook gehad, maar de maatschappij is anders...
Eigenlijk zouden groepen voor bewuste ouders en boeken als Vrije Geboorte er niet hoeven zijn. Ik snap nu dat het méér dan nodig is. 

Er heerst één of andere belachelijke collectieve gedachte dat baby's zonder mama beter zouden groeien! Ik maak me boos als ik mama's ontmoet met jongere baby's met allerlei verhalen over dat ze na de bevalling hun baby niet bij zich mochten hebben. Mama's die moeten vechten voor hun baby, terwijl ze op een plaats zijn waar ze jou en je baby zouden moeten beschermen. Ach, ik ben zo blij dat ik eigenwijs ben. Maar het zou niet moeten hoeven.'

Afbeelding uit de film 'Birth as we know it'.


Moeders inspireren moeders:  Ik wil regelmatig nieuwe stukjes plaatsen van moeders (vaders mag ook natuurlijk!) die de dingen anders doen dan gebruikelijk. Verhalen van moeders die kiezen voor vrijheid en liefde in plaats van angst. Dus: Jouw verhaaltje over een ervaring/ waarneming/ inzicht tijdens de zwangerschap, bevalling of eerste babytijd is zeer welkom voor op mijn blog. Zo kunnen we elkaar inspireren en sterken. Stuur je bericht naar anna at levensdroom dot com. 

zondag 8 december 2013

Vrije geboorte inspiratie: Handsoff lotusbevalling thuis in bad

Hieronder staan de eerste foto's in de serie 'vrije geboorte inspiratie'. Ik zal regelmatig foto's plaatsen van moeders die de schoonheid van hun bevalling / zwangerschap / eerste babytijd willen delen om andere vrouwen te inspireren en de wereld te laten zien hoe mooi en fijn geboorte is. Mooie foto's (met een kort verhaaltje) zijn dus zeer welkom. Stuur ze naar: anna at levensdroom dot com

Dit zijn de prachtige foto's van Roos die op 9 oktober 2013 beviel van haar tweede zoon Gijs. Een ongeassisteerde thuisbevalling en badbevalling die drie uur duurde:






'Mijn eerste zoon is tweeënhalf jaar geleden ook thuis in bad geboren, dat was een prachtige bevalling. Voor mijn tweede bevalling had ik nog één wens, ik wilde het graag helemaal zelf doen. Ik had gelukkig een geweldige verloskundige die daar ook voor open stond (dezelfde als bij mijn eerste bevalling aanwezig was). Ik wilde zo graag ervaren hoe een bevalling gaat als je niet wordt gestuurd, maar je lichaam haar gang laat gaan. De vroedvrouw was wel bij mijn bevalling aanwezig, maar deed helemaal niets, behalve er te zijn, een handsoff bevalling dus

Ik wilde zo graag ervaren hoe een bevalling gaat als je niet wordt gestuurd, maar je lichaam haar gang laat gaan.

Mijn tweede bevalling was geweldig. De ontsluitingsweeën duurden 3 uur, ik heb ze voornamelijk opgevangen door rondjes om het bad te lopen. Het laatste stukje van de ontsluitingsweeën heb ik in bad opgevangen en na 10 minuten persweeën was mijn zoon geboren. De placenta kwam na 65 minuten. Op het moment dat de placenta werd geboren werd mijn grote zoon wakker. Hij kwam meteen kijken hoe zijn broertje 'in bad uit het babygaatje was gesprongen', heel bijzonder. 


Op de foto zie je de (opgedroogde) navelstreng uit zijn rechter broekspijp komen.

Ik wilde graag een lotusgeboorte dus de navelstreng is niet doorgeknipt. De placenta ging na de geboorte in een plastic onderlegger, met daar om heen een speciale zak (gemaakt van een flanellen luier) met een lotusbloem erop, gemaakt door mijn moeder. Mijn zoon heeft 4 dagen samen met zijn placenta doorgebracht, een hele bijzondere tijd. Op de foto zie je de (opgedroogde) navelstreng uit zijn rechter broekspijp komen.'






Opmerking: Ik zou bij een lotusgeboorte geen plastic om de placenta doen, maar uitsluitend doeken van natuurlijk materiaal gebruiken. Als je plastic gebruikt heb je namelijk kans dat er te weinig lucht bij de placenta komt waardoor het kan gaan rotten of schimmelen.

dinsdag 12 november 2013

Het licht in de wond



Brechtje viel in haar eigen tempo en op haar eigen manier thuis in bad. Na een geboorte zonder complicaties bleek dat ze heel erg was ingescheurd. Dit nare gegeven zorgde echter niet voor een drama, maar voor een ommekeer: 'Dit is het meest pijnlijke wat ik ooit heb meegemaakt. En ook het meest helende.' Brechtje Schoofs vertelt:



Lagen en kleuren
'Nu ik het geboorteverhaal van onze dochter neerschrijf voel ik het onvermogen om deze ervaring te vatten in woorden. Het is alweer anderhalf jaar geleden. Er zitten zoveel lagen en kleuren in deze ervaring dat ik telkens nieuwe dingen ontdek, waardoor ik het voornemen om mijn verhaal in woorden te vatten vooruit heb geschoven. Bang dat ik te kort schiet aan de rijkdom en het geheel van de ervaring. Toch waag ik nu een poging omdat ik zelf geboorteverhalen zo inspirerend vind en mijn eigen verhaal een grote bron is geweest vanwaaruit zoveel nieuws heeft kunnen groeien.


Dood en leven
De week voordat ik zwanger word, ben ik op een heerlijke zomerweek van Dirk Oellibrandt. Een kindje hangt al voelbaar om ons heen. Tijdens een van de sessies in deze zomerweek doen we een meditatie waarbij je “dood” gaat. Liggend aan het einde van het stervensproces laat de persoon die je hand vasthoudt een zware futon over je heen zakken. Op het moment dat de futon op mijn hoofd wordt gelegd breekt het angstzweet me uit. Ik heb hartkloppingen, heb het ontzettend heet, voel me claustrofobisch en wil de futon van me afgooien. De angst lijkt onverdraagzaam. Toch blijf ik liggen. Ergens is er ook een stem in mij zelf die zegt: blijf maar, het is oké. Ik aanschouw mijn doodsangst. Door dit te doen voel ik me hierna levendiger dan ooit. De dood en het leven zo nauw met elkaar verbonden: ik wist het wel maar nu voel ik het ook.

De dood en het leven zo nauw met elkaar verbonden: ik wist het wel maar nu voel ik het ook.
 
En een week later groeit er leven in mij in de vorm van een klein kindje. De rode draad in mijn zwangerschap blijft vertrouwen en overgave. Met leven/dood als leraar. Doen door niets te doen. Leren om het leven toe te staan en zich door mij heen te laten ontvouwen.




Floaten
Het is bijna het einde van deze mooie reis van zwanger zijn. Ook al is het soms fysiek zwaar: ik draag dit wezentje met zoveel liefde. Nu ik met zwangerschapsverlof ben, ga ik elke dag floaten (drijven in een zoutbad in een ronde vorm waar het helemaal donker is). 
Het doet me erg goed. Sinds ik dit elke dag doe, zegt iedereen dat ik er zo stralend uitzie. Ik voel me erg aanwezig en kan na veel slapeloze nachten eindelijk weer slapen.Ik heb nu echt de behoefte om me terug te trekken.Ik beleef zoveel daar in het donker. Ik heb geen behoefte aan de buitenwereld en keer me helemaal naar binnen om de weg vrij te maken voor dit kindje. Ook verlicht het drijven de pijn in mijn rug en heilig been die nu wel heftiger wordt aan het eind van de zwangerschap. 

Sinds ik elke dag float, zegt iedereen dat ik er zo stralend uitzie.

Niet dat het floaten me altijd makkelijk afgaat. Drijvend in het donker kom ik mezelf tegen en kan ik niet weglopen voor mezelf. Ik voel waar ik het moeilijk vind om me over te geven: Angsten, verdriet en andere gevoelens willen doorvoeld worden. Het kost me vastberadenheid maar geeft me ook immens veel om elke dag twee uur in de prikkel-loze ruimte van de floatingtank zijn. Het brengt me dichter bij mezelf. Ik leer luisteren en ontvankelijk te zijn: het is voor mij de perfecte voorbereiding op de bevalling.

Het kost me vastberadenheid maar geeft me ook immens veel om elke dag twee uur in de prikkel-loze ruimte van de floatingtank zijn.


Klaar
15 April.
Ik lig te drijven en voel me heerlijk. Mijn vingers masseren mijn arm en ik druk onbewust op het shiatsu-punt tussen mijn duim en mijn wijsvinger. Dit punt heb ik de hele zwangerschap ontweken om aan te raken omdat het ook wel het abortus punt wordt genoemd en de bevalling in gang kan zetten. Ik voel me klaar. Ik ben klaar om te bevallen. Ook al is de uitgerekende datum een week later en moet er thuis nog van alles gebeuren. Daar in het donker voel ik het heel duidelijk: ja alles is doorvoeld, ik ben er klaar voor. Luisterend naar het kindje voel ik dat deze nog even tijd nodig heeft. We zullen zien.


Eerste weeën
16 April
In mijn onderbroek tref ik een beetje bruin rood slijm aan. 's Avonds bij het floaten zak ik diep in het donker en opeens voel ik een eerste soort wee. Ik verbaas me erover omdat ik vooral iets voel in mijn liezen, benen en heel laag in mijn vagina. Op de een of andere manier had ik verwacht dat ik het meer in mijn onderbuik zou voelen. Ik twijfel nog een beetje of het weeën zijn, maar thuis is er een herhalend gevoel. Het komt wat mij betreft nog even niet zo goed uit om nu deze nacht te bevallen. Mijn hoofd wil nog even wat praktische dingen klaar hebben. Johan moet morgen werken en mijn moeder komt nog even helpen het huis schoon te maken. Ik ben moe en wil gewoon vannacht nog even lekker slapen. Dus ga ik slapen, al vind ik het spannend of ik vannacht niet wakker zal worden voor de bevalling.


Stilte voor de storm
17 April
In de ochtend word ik wakker en het gevoel van gisteravond is veel minder sterk geworden. Ik merk dat ik het toch een beetje jammer vind, want ik verlang er zo naar om dit mensje door me heen te laten gaan. Een soort verlangen wat je kan hebben bij een geliefde als je wil vrijen en heel dichtbij die persoon wil zijn. De hele dag voel ik wel wat maar heel lichtjes. Er blijven stukjes van de slijmprop komen. Maar goed, ik lees dat dit nog helemaal niks wil zeggen. Ik ben bovendien pas over een week uitgerekend en de meeste vrouwen bevallen bij hun eerste kindje eerder te laat dat te vroeg.
Als ik Laura de vroedvrouw sms of ik nog wel mag floaten baal ik ontzettend als ze adviseert om dit niet te doen. Nu zit ik misschien nog wel 5 dagen thuis, terwijl ik het zo fijn vind om elke dag te floaten. Dan moet de bevalling echt maar nu beginnen want daar heb ik geen zin in. 's Avonds is Johan moe. Hij wil wel even een camera ophangen om uit te proberen of we het gaan filmen maar ik vraag hem toch om de kamer te ontruimen, de hanglamp weg te halen zodat we plek maken voor het bad en alvast mijn grote massagemat overdekt met plastic en doeken kunnen neerleggen. Dit geeft me toch wat meer rust gewoon voor het geval ik toch nu ga bevallen. Omdat ik niet kan floaten stel ik voor aan Johan om samen te mediteren.

Ik kan er maar geen genoeg van krijgen om zo stil te zitten en diep in het donker en de aarde weg te zakken.

Ik ga op mijn bevallingsbal zitten en zet een cd met klankschalen op. Het is een hele diepe meditatie er is een prachtig contact tussen mij en Johan en er hangt een magische, mysterieuze, stille en schone sfeer in de kamer. Een soort stilte voor de storm. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen om zo stil te zitten en diep in het donker en de aarde weg te zakken. 

Johan vindt het na een uur wel genoeg en ik blijf nog lekker zitten op mijn bal. Op een gegeven moment begin ik te draaien op mijn bal. Wat voelt dat sensueel. Ik voel mezelf opengaan, wat een erotisch gevoel. Ja, ik open me helemaal voor dit kindje. Als ik naar boven ga besluiten we nog even wat foto’s te maken van mijn buik. Dat is er de laatste tijd niet van gekomen nu mijn buik zo dik is. Ik merk dat ik weinig geduld heb want staan doet pijn aan mijn rug en heiligbeen. 

Ik ben moe en dan opeens toch een heftiger gevoel van een wee. Als ik ga liggen in bed begint het


Verloren en alleen
17 April - 23:00.
Ik ga naar de wc en zeg tegen Johan dat het best mogelijk is dat het begint. Hij kijkt me ongelovig aan. Ik vraag hem toch het bad op te gaan zetten en Laura en Dirkje te waarschuwen. Ik had verwacht het in mijn buik te voelen, maar ik voel het in mijn benen. 
Johan rent van boven naar beneden met stukken bad, ik ga naar de slaapkamer en meteen breken mijn vliezen. Ik roep Johan dat het nu echt begint. Toch maar weer naar beneden, terwijl Johan druk is met het bad. Ik voel dat hij het spannend vindt en alle kanten opgaat. Ik voel me verloren en alleen (achteraf een herkenbaar gevoel uit mijn eigen geboorte). Ik weet niet hoe ik met die been-weeën moet omgaan. Hoe krijg ik die ongelofelijke kracht die door mijn lichaam stroomt naar beneden?!

Mijn hoofd zegt dat dit echt niet kan, dat dit niet normaal is, dat ik nu naar het ziekenhuis moet en het eruit moet laten snijden. Maar mijn lichaam trekt zich daar niks van aan. Dat is gewoon bezig te baren.

Ik ben een beetje boos want Johan heeft nog steeds niet Laura en Dirkje gebeld. Op aandringen van mij bellen we Laura. Ik vraag haar te komen en vertel haar dat ik niet goed weet wat ik moet doen. Johan en zij praten wat over of ik dooradem. Maar mijn lichaam is al lang aan het doen wat het moet doen. Ik ben al de hele tijd druk zachtjes naar beneden aan het persen. Johan vraagt mij steeds om door te ademen. Ik probeer het maar dat is niet wat mijn lichaam wil. 
Het bad loopt steeds voller maar staat nog maar met enkele schroeven vast. Dus Johan is weer druk in de weer. Ik voel me angstig. Helemaal verloren in een grote oneindige ruimte. Mijn hoofd zegt dat dit echt niet kan, dat dit niet normaal is, dat ik nu naar het ziekenhuis moet en het eruit moet laten snijden. Maar mijn lichaam trekt zich daar niks van aan. Dat is gewoon bezig te baren. 


'Ik weet het niet'
Met terugwerkende kracht is dit het moment wat mijn vroedvrouw beschreef als: op een gegeven moment word jij een kanaal tussen hemel en aarde. Je ego verbrandt, je persoonlijkheid wordt buiten spel gezet. Zodat het kind door jou heen geboren kan worden. Dit is een moment waarop veel vrouwen bang worden”. Ik spartel nog wat tegen, probeer te bedenken hoe ik hiermee om moet gaan, spring in bad. Ik voel me boos en machteloos. Ik stampvoet door het water. Ik roep in mezelf hopeloos ‘hoe moet ik hiermee omgaan?!, ik weet het niet, ik weet het niet!' En dat is het moment waarop ik me werkelijk overgeef. Ik weet het echt niet meer en daarmee laat ik gebeuren wat er moet gebeuren.

Ik weet het echt niet meer en daarmee laat ik gebeuren wat er moet gebeuren.

Het enige wat ik weet is dat ik tussen de weeën graag op mijn zij wil liggen. Ik spring uit bad en ga op het meest kleine onmogelijke plekje tussen het bad en de bank liggen. Als de weeën komen ga ik op handen en voeten zitten. Johan geeft druk op mijn onderrug terwijl ik de energie zachtjes naar beneden duw/pers. Als ik klaar ben wil ik alleen maar op mijn zij liggen en diep in de donkerte zakken. Het gaat allemaal vanzelf. Tijd en ruimte lossen op. Ik kan het nu allemaal opschrijven maar in dat moment bestaat er geen verleden of toekomst. Later, na de geboorte komen er beelden op van een olifant die ik ooit zag bevallen op tv. Ik voel me heel verwant aan deze olifant. Die weet ook niet dat ze aan het bevallen is, maar doet gewoon wat er gedaan moet worden. Ik wil zelf nu alleen maar op de grond liggen en niet gestoord worden in mijn slaap/meditatieve staat. En als er een wee komt doe ik wat er gedaan moet worden en  ga daarna weer heel snel liggen om weer diep in het donker, in de spiralen en draaikolken, in de aarde te zakken.

Ik kan het nu allemaal opschrijven maar in dat moment bestaat er geen verleden of toekomst. 



Meditatieve slaapstand
Dirkje, onze vriendin die we gevraagd hebben om erbij te zijn, komt binnen. Ze kust me en gaat de waterkoker voor het bad aanzetten. Voor mij klinkt het of er een vliegtuig naast me opstijgt. Ik vraag me af waarom ze dat doet, ik zit toch niet in bad? Ik zeg haar dat ze niks moet doen en als er een wee is druk moet geven op mijn voeten. Die druk helpt en zo word ik niet gestoord als ik ga liggen op de grond. Iedereen staat in dienst van de bevalling en ik focus me weer op de meditatieve slaapstand. Laura, de vroedvrouw, komt ook binnen en gaat op een afstandje zitten mediteren. Heel prettig. Tijdens een wee zegt Dirkje dat ik het heel goed doe. Wat een onzin, ik doe helemaal niks, komt er in me op. En juist precies dat is waar het over gaat. Ik doe niks en laat het gebeuren. Voor mij een werkelijke verdiepende ervaring in wat overgave is.

Tijdens een wee zegt Dirkje dat ik het heel goed doe. Wat een onzin, ik doe helemaal niks, komt er in me op.


Opbollen
Ik houd mijn hand als ik de weeën opvang bij mijn heiligbeen. Er is daar zoveel druk. Ik voel mijn schaamlippen opbollen en vraag me af wat dat is. Ook begin ik me af te vragen wanneer de bevalling eigenlijk echt gaat beginnen. Van mij mag de persfase wel komen nu. Ik vraag Laura waar ik ben. Ze zegt dat ik zelf kan voelen, maar ik weet het niet. Ik ben nog steeds de olifant die niet weet wat ze aan doen is. Ik ben in mijn instinctieve staat. Ze stelt voor even te kijken. Als ik op de baarkruk ga zitten zegt ze dat ze het hoofdje al ziet en als ik in bad wil bevallen ik er nú in moet gaan. Vandaar dat mijn schaamlippen opbolden. Ik ben niet eens zo verbaasd al had ik dit niet gekoppeld: dit is precies zoals ik het 2 keer gedroomd heb. Bij de eerste droom lig ik met Johan in bed, mijn benen bewegen onrustig en ik denk ‘o misschien zijn het weeën’. Als ik dan voel is het hoofdje er al. Ik schrik nu al en raak een beetje in paniek. De tweede keer dat ik het droom is alles hetzelfde tot ik het hoofdje voel. Ik raak niet in paniek. Maar zeg tegen mezelf dat ik heel rustig aan mag doen, ik blijf er met al mijn aandacht bij en laat alles heel langzaam gebeuren. En met elke cel in mijn lichaam neem ik waar wat er gebeurt. Prachtig dat deze dromen mij hebben voorbereid op dit moment. Een belangrijk moment voor mij om heel bewust mee te maken. Zeker omdat ik zelf met een zuignap ben geboren en dit laatste stukje niet alleen en met rust heb kunnen doen. Deze bevalling geeft mij een nieuwe kans om dit te ervaren en mijn eigen beweging die ik nooit heb kunnen maken alsnog af te maken.


Loeha...
We zijn in bad geklommen. Johan zit achter me. Mijn persoonlijkheid lijkt weer een beetje terug te komen. Ik word me weer bewust van mezelf en voel de liefde tussen mij en Johan. En hoe wij dit mensje zonder woorden uitnodigen om geboren te worden bij ons. We verwelkomen het. Langzaam zet ik mij neer op handen en voeten. Ik wacht en verzamel al mijn moed voor het laatste stukje. Ik pers vol, auw! Het hoofdje is er. Ik wacht en heel rustig glibbert het lijfje uit me. Ik draai me behendig om en hou haar vast onder water. Langzaam, heel langzaam haal ik haar naar boven. Ik stop tussendoor of beweeg traag terwijl ik naar dit wezentje kijk en haar helemaal in me opneem. Helemaal wit onder het smeer komt ze uit mij, uit het water, en neem ik haar in mijn armen. Loeha in liefde geboren! 8 april 3:45



De wond
Mijn verhaal zou niet af zijn als ik hier zou stoppen. Het zou wel makkelijker zijn, omdat wat hierna gebeurde zoiets intiems is en kwetsbaar om te delen. Er stond mij nog iets te wachten wat voor mij het meest pijnlijke is wat ik ooit gevoeld heb maar ook een groot kado is. Het meest helende onderdeel van de hele bevalling, de kers op de taart.

Na de geruime tijd van kennismaking met Loeha, blijkt dat ik diep ben ingescheurd in mijn vagina. Daar komen we achter terwijl we al aan het hechten zijn. Loeha ligt naast me. Johan heb ik naar bed gestuurd om te slapen. Laura heeft haar mijnwerkers-lamp op en Dirkje zit naast Laura, assisteert en ik vraag haar mij aan te kijken en mijn hand vast te houden. 
De ruptuur zit zo diep dat sommige delen niet verdoofd kunnen worden met wat Laura bij zich heeft. Ze geeft aan dat dit niet onder haar bevoegdheid valt. Dirkje geeft aan dat het toch wel erg fijn is om dit hier in deze setting te doen. Ik knik en zeg dat ik dit nu hier wil doen. We besluiten dus verder te hechten ook dieper in mijn vagina. Ondanks dat  zo’n diepe ruptuur in het ziekenhuis gehecht zou moeten worden. 

Aanwezig, open, zonder emoties of ander gedoe voel ik de rauwe pijn in elke cel. 

Dit is het meest pijnlijke wat ik ooit heb meegemaakt. En ook het meest helende. Doordat het niet verdoofd is, moet ik er met mijn aandacht heen en de pijn volledig voelen. Ik ben in zon neutrale, aanwezige staat dat ik diep kan voelen in mijn vagina. Ik kan midden in de pijn gaan staan en blijven. Aanwezig, open, zonder emoties of ander gedoe voel ik de rauwe pijn in elke cel. Hierdoor kan er ruimte en heling  ontstaan. 

De tijd die we kunnen nemen bij elke hechting, de aanraking, de aandacht en de aanwezigheid van deze twee prachtige vrouwen maken dit zo’n kostbaar moment.

Ik kijk Dirkje aan en zeg dat dit echt hééél erg pijn doet, dat het echt niet meer leuk is. Zij kijkt me aan, aanschouwt de pijn die er is en ik heb steun aan haar ogen. Ik kan na elke hechting precies aangeven wat ik nodig heb. Ik ben zo scherp, helder en direct en zacht tegelijk. Ik doe alles vanuit mijn essentie zonder ego of wat dan ook er tussen te zetten. De tijd die we kunnen nemen bij elke hechting, de aanraking, de aandacht en de aanwezigheid van deze twee prachtige vrouwen maken dit zo’n kostbaar moment. Ik kan precies doen wat nodig is om alles te doorvoelen. Ik ben mezelf en de aanwezigen hier eeuwig dankbaar voor. Daar waar de bevalling met z’n oerkracht dwars doorheen gaat, voel ik nu de plekken die opengebroken zijn en kan ik echt naar de pijn toe. De pijn die zo kan oplossen. 

Een wond is niet meer dan een plek waar iets aan het licht wil komen.

Maanden later lees ik in een boek: Een wond is niet meer dan een plek waar iets aan het licht wil komen. Zo waar en zo van toepassing op wat ik heb gevoeld. Het laat me zien waar ik nog meer potentieel heb. Het zorgt ervoor dat ik als vrouw sensueler, sappiger en bezielder ben. Een gebied wat me dicht aan het hart ligt en waar ik me al jaren mee bezig houd. Ik heb deze oerkracht van bevallen kunnen gebruiken om nog dieper in mijn vagina te zakken. Een proces wat anders misschien veel meer tijd had gekost.

Er ging niets mis.
Ook Dirkje en Laura worden aangeraakt. Alsof het ook in het grotere geheel iets uitmaakt dat dit gebeurt en er in een collectief veld waar wij onderdeel van zijn geheeld mag worden. Een ritueel van vrouw zijn, zoveel meer dan hechten. Soms rijst de vraag zoals bij mijn vroedvrouw, 'waarom ben je ingescheurd?' 'Wat ging er mis het was toch z’n mooie bevalling?' Er ging niets mis. De vragen gaan voorbij aan de kans die de ervaring biedt, namelijk heling. Het was precies goed, precies wat ik nodig had. Ik voel grote dankbaarheid voor deze ervaring.

Jij bent mijn dochter en laat mij nog meer zien wie ik werkelijk in essentie ben. Je doorbreekt mijn kaders letterlijk en figuurlijk. Zodat ik mijn allerstralendste zelf kan zijn.

Ik dank onze lieve vriendin Dirkje dat zij mijn pijn durfde aan te zien bij het hechten en Laura de steun gaf waardoor ze dit kon doen. De moed van Laura om buiten de protocollen te treden, zodat ik deze waardevolle ervaring kon hebben en daarmee ook iets bij zichzelf durft aan te gaan. Mezelf omdat ik, ik ben, en ik steeds meer leer om van mezelf te houden. Mijn moed om op mezelf te vertrouwen en mijn eigen weg te gaan. Johan die bij dit laatste stukje lag te slapen, maar die mij als wilde, ontembare, soms onuitstaanbare, onbegrijpelijke vrouw lief heeft. Die zich als man ook echt verbond met de zwangerschap en deed wat gedaan moest worden met het baren. Dank vanuit mijn hart! En niet te vergeten Loeha die precies aangeraakt heeft wat aangeraakt moest worden. Jij bent mijn dochter en laat mij nog meer zien wie ik werkelijk in essentie ben. Je doorbreekt mijn kaders letterlijk en figuurlijk. Zodat ik mijn allerstralendste zelf kan zijn.



Brechtje Schoofs heeft een praktijk voor 4 Dimensionale massage. Voor meer informatie over bekkenbodemmassage en bekkenbodemdans kijk op www.brechtjeschoofs.nl  of mail naar info@brechtjeschoofs.nl



woensdag 16 oktober 2013

Vrije Vroeggeboorte

--> zie ook de oproep onderaan de pagina

Dit is Caitlin, moeder van Yenthe Eleanor Isis, op de foto 3 weken oud (Caitlin zou 31 weken zwanger zijn als Yenthe op het moment van de foto nog in de baarmoeder had gezeten).



Yenthe werd op 11 september jongstleden na 28 weken zwangerschap geboren.

Het kleine sterke meisje is door haar ouders met enorm veel liefde, zorg en wijsheid ontvangen. Ik heb veel ontzag voor  mama Caitlin (23, vroedvrouw in opleiding en al moeder van twee grotere meisjes) die helder, positief gestemd, vol energie en vastberaden steeds de ongebaande paden gaat, op zoek naar het beste voor haar baby'tje. Ik citeer uit haar verslagje de ochtend direct na de geboorte:


'Ik heb tijdens mijn bevalling nog een hele strijd gevoerd en enorm vaak geroepen; IK GEEF GEEN TOESTEMMING HIERVOOR, en ben uiteindelijk zonder medicatie/knippen/scheuren/keizersnedes etc. bevallen. Ik ben wel getoucheerd, heb de laatste strijd met de interne elektrode (schroef op haar bil) niet meer kunnen doorvoeren maar buiten deze interventies heb ik alles kunnen afhouden en is ze er naar omstandigheden erg goed uitgekomen!'  


En verderop:


'Morgen even verder, ga nu slapen, zo weer kolven, en dan weer naar Yenthe om te buidelen. Het gaat lastig, ze is nog niet stabiel maar heb vandaag in ieder geval 2 uurtjes kunnen buidelen... EN ZE IS MOOI! heel erg klein, maar o wat is ze mooi, ze doet het echt super goed.'


De kleine Yenthe wordt zo veel mogelijk gebuideld (buidelen is de baby huid op huid bij je dragen), krijgt borstvoeding (in het begin deels van gedoneerde moedermelk) en haar ouders zijn altijd bij haar. Alle informatie die Caitlin in de afgelopen weken heeft verzameld kan andere ouders van een te vroeg geboren baby van dienst zijn. Caitlin houdt daarom een website bij waar je de ontwikkeling van Yenthe kunt volgen en een schat aan eerlijke informatie kunt vinden die kunnen bijdragen aan een vrije vroeggeboorte. 


Een fragment van deze nieuwe website www.ons-kleintje.nl :


'Yenthe is met 28 weken geboren, en ik en Nick zijn er vanaf haar geboorte vrijwel de hele dag. Omdat dit redelijk vermoeiend kan zijn, splitsen we de dagen vaak op. De een gaat overdag, de ander 's avonds. Nu is dit op veel vlakken soms best moeilijk te realiseren, maar Yenthe haar ontwikkeling staat op dit moment op prioriteit nummer 1. Hopelijk is dit een traject van enkele maanden en op een mensenleven is dat natuurlijk te verwaarlozen.



Wij buidelen van 's ochtends tot 's nachts en voor mijn gevoel draagt dit positief bij aan haar ontwikkeling en gemoedstoestand. In vrijwel al haar rapportages staat dat Yenthe rustig, tevreden en ontspannen is. Ze kan vervelende onderzoeken heel goed aan doordat wij haar kunnen vasthouden en tegen haar praten. De enkele keer dat zij wel overstuur is kun je haar makkelijk troosten door je handen op haar te leggen.'
 
Dankjewel mooie, krachtige oermoeder Caitlin voor wie je bent en wat je doet! 


 Oproep van Caitlin:

 (de oproep is verwijderd - er was veel steun, waarvoor veel dank)

donderdag 3 oktober 2013

Grote verrassing: Stuitbevalling thuis in bad



Wat een verrassing toen niet het hoofdje van de baby maar de billetjes eerst naar buiten kwamen, tijdens Wendy's bevalling! Zonder dat ze dat wist had de baby in stuit gelegen. Wendy en de vroedvrouw raakten niet in paniek. Korte tijd na de ontdekking ('Ohoo, balletjes, hij ligt in stuit!') werd het kindje in alle rust en zonder moeilijkheden thuis in bad geboren. Het bevalverhaal en een prachtige bevalfoto staan hieronder.

Informatie: Bevallen bij een stuitligging
Het is heel lastig om op je eigen manier, zonder allerlei medische toeters en bellen je stuitbevalling te regelen. Als je baby in stuit ligt krijg je standaard een medische indicatie, wat betekent dat je naar het ziekenhuis moet. In het ziekenhuis bestaat er veel angst over stuitbevallingen, en wordt er bij het minste of geringste risico (bijv. de baby dreigt te groot te zijn, er waren complicaties bij een eerdere bevalling) een keizersnede geadviseerd. De angst wordt (zoals dat meestal het geval is bij angst) mede veroorzaakt door onwetendheid. Er zijn maar weinig medici die ervaring hebben met 100 % natuurlijke stuitbevallingen, oftewel stuitbevallingen zonder enig medisch ingrijpen. Door het gebrek aan ervaring is er dus een groot gebrek aan kennis over de manier waarop je de natuur het beste haar werk kunt laten doen bij een stuitligging. Eén belangrijke vereiste is dat de vrouw verticaal baart, dus niet liggend op haar rug, zodat de baby alle ruimte heeft om de juiste houding aan te nemen om geboren te worden, en zodat de baby geboren wordt zonder schadelijk geruk en getrek. Er zijn echter maar heel weinig gynaecologen die een verticale baring willen begeleiden bij een stuitligging, dan is er immers geen goed zicht op wat er gebeurt. Dus terwijl verticaal baren veiliger is, moet er horizontaal gebaard worden om de veiligheid te garanderen. Huh?...
Op spinningbabies.com wordt goed uitgelegd waarom je niet op je rug moet bevallen bij een stuitligging (en trouwens sowieso beter niet):
'Breech birth on the mother's back is not very safe. The baby can't help with the birth. Gravity pulls the baby into the mother's back, not out her vagina. The mother's sacrum is pressed by her weight into the bed and a doctor or midwife is more likely to pull, even gently. This is bad.' ('Een stuitbevalling op je rug is niet veilig. De baby kan niet helpen bij de geboorte. De zwaartekracht trekt de baby naar de rug van de moeder en niet naar buiten, de vagina uit. Het heilig been van de moeder wordt door haar gewicht in het bed geduwd en hierdoor zal de dokter of vroedvrouw waarschijnlijk trekken, misschien zelfs zachtjes. Dat is slecht.') En verderop:

'Breech, itself, may not be a malposition, but making a woman lay on her back to push is definitely a malposition!'

Oftewel: 'Een baby ligt niet in een verkeerde positie als hij in stuit ligt, maar de moeder ligt in een verkeerde positie als zij liggend op haar rug een baby er uit moet persen!' (Lees het hele artikel van spinning babies hier)


Om een lang verhaal kort te maken, onderstaand geboorteverhaal laat zien hoe het ook kan. Het gaat zelfs allemaal zo vanzelfsprekend moeiteloos vanzelf dat je er even bewust bij stil moet staan om je te realiseren dat er iets bijzonders gebeurt. En eigenlijk is het dus ook niet bijzonder!
 

Wendy vertelt: 
'Voor mijn zwangerschap heb ik een kuur gevolgd puur op basis van voeding om van mijn allergieën af te komen. Dit voedingspatroon beviel me zo goed dat ik dit heb aangehouden tijdens de zwangerschap. Ik heb dus een gezond dieet er op na gehouden en zwangerschapskwaaltjes op weten te lossen zonder inbreng van een arts of synthetische medicijnen. Tot zo ver ging het goed...  Ik ben natuurlijk erg benieuwd of, als je alle tips opvolgt inderdaad een natuurlijke bevalling kan hebben met zo min mogelijk bemoeienis aan je lijf van een arts, verloskundige of anders. 

 
Voorbereiding: Voeding, HypnoBirthing en bevalplan
Ter voorbereiding heb ik onder andere De natuurlijke weg naar een betere geboorte en Een sterke band met uw baby, van Francesca Naish gelezen. Wat zij schreef over voeding sloot aan bij hoe ik al wel en niet at. Dus van te voren deed ik dit 'dieet' al. Ik heb de yoga oefeningen gedaan die daar stonden, maar niet de perineum massage.

Ter voorbereiding heb ik een HypnoBirthing cursus gevolgd. Met name omdat die cursus omschreef wat ik  beter wilde leren. Dat is, mijzelf niet laten opjagen omdat anderen er zijn of wat doen. Mijn angst vooral was dat ik naar het ziekenhuis zou moeten en daar in paniek zou raken.

Ook had ik van te voren een bevalplan gemaakt. Daarin stond dat ik zo min mogelijk getoucheerd wilde worden en ook niet zo vaak met de doptone, zodat ik kon vertrouwen dat mijn lichaam het goed zou regelen. Ook wilde ik graag in bad bevallen, thuis in de keuken. Er stond ook in dat ik graag twee uur op de placenta wil wachten en niet meteen naar het ziekenhuis omdat dit bij mijn moeder drie keer het geval was en bij haar de placenta spontaan kwam bij aankomst in het ziekenhuis.


 
De bevalling, met heel nauwkeurig de tijden erbij
Tijdens mijn bevalling kwamen al mijn wensen uit, op twee na: ik wilde helemaal rustig blijven en weinig pijn ervaren. De omstanders vonden wel dat ik rustig was, maar zelf ervaarde ik dat niet zo.

Er waren naast mijzelf drie mensen aanwezig bij de bevalling. Mijn vriend, mijn verloskundige en een vriendin van mij. 

De eerste harde buik diende zich aan om 15.26. De tweede 15.32. 
 
15.56: Nog even snel een fotootje maken van mijn bolle buik onder het mom van 'Je weet nooit.' De harde buiken komen en gaan met intervallen.
16.18: De rugpijn die ik erbij krijg vind ik niet leuk. Ik hoop dat mijn vriend gauw thuis is. Inmiddels heb ik ook flinke honger, maar echt koken is er zo niet van gekomen. Ik bel mijn vriendin om te vragen of ze inderdaad nog bij de bevalling wil zijn, mocht dat vannacht gebeuren. Helaas heeft ze het druk en ik bel nog een paar andere mensen ter afleiding. Ik ben best enthousiast, want heb wel naar de bevalling toegeleefd. Ik heb mijn verloskundige en mijn vriend gevraagd dat ze mij als het pijn doet eraan herinneren dat ik geheel natuurlijk wil bevallen en ik liever pijn heb dan dat ik wazig ben van één of ander medicijn.

16.33: Ik begin ik me toch echt af te vragen of dit het nou is. Ik voel me een beetje ongesteld met bijkomende misselijkheid. 
 
17.04: Ik vind mezelf een watje want ik zit te janken van de pijn en het misselijke gevoel. 
Er zit nu duidelijk een regelmaat in met iets van 5 minuten en een wee van 1 minuut. Ik twijfel of het nog weg zal gaan en besluit dat ik in bad ga om te zien of het daarvan overgaat (ik had namelijk gehoord dat voorweeën dan stoppen). Bij het bad twijfel ik, want ik wil eigenlijk dat de baby de 14e komt, zoals ik had bedacht (het is de 13e).
 
17.07: Ik ga niet in bad. De HypnoBirthing golfademhaling (voor tijdens een wee) voelt niet goed. Ter afleiding ga ik door het huis bewegen tussendoor. Dansjes doen, trap op rennen, en mensen bellen.

17.50 - 17.53 - 17.58: Ik heb t gevoel dat er iets uit moet.


21.00: Bad geprobeerd met drama als gevolg. Baarmoedermond even gevoeld en ik twijfel of de bevalling al begint. Het voelt nu sponzig, terwijl het de dag ervoor nog super stevig was. Nog aan het dansen en tussendoor ontspannen.

Ik adem uit bij een wee met zo laag mogelijke klanken en ontspan zoveel mogelijk mijn onderlichaam.

22.00: De verloskundige gebeld dat ze misschien toch nog vandaag moet komen, anders moeten we midden in de nacht bellen.

23.15: Eerst komt mijn vriendin binnen en 2 minuten later de verloskundige. Ik praat bij met mijn vriendin en ben heel erg blij dat ze er is. Het ontspant me. Anderzijds vond ik het nu eigenlijk niet meer zo leuk worden, dat bevallen.

Kwart voor 12: Toucheren, 4,5 centimeter. Ik hoor: 'Je bent al op de helft.' WOUW. Ik maar twijfelen of hij echt komt nu. Ik word heel blij! Joepie hij komt echt in de nacht en echt de 14e zoals ik dat in mijn hoofd had. Ik verlies bloed en moet voor de zoveelste keer naar het toilet.

Ik heb het koud en vooral aan mijn benen. Ik stond namelijk nog in mijn badjas nadat ik uit het bad kwam. Ik klets tussendoor en beweeg. Totaal niet HypnoBirthing, maar het is fijner voor me. Ik adem uit bij een wee met zo laag mogelijke klanken en ontspan zoveel mogelijk mijn onderlichaam.

Op een wee probeer ik heel hard JA! te roepen, onderlijf en kaken ontspannen...

Mijn vriend en de verloskundige gaan het bad opzetten. Ik voel me heel fijn bij deze drie mensen en ze zorgen geweldig voor me!
Het bad is warm en ik krijg meer pauzes tussen de weeën, ook al sta ik maar tot mijn enkels in het warme water. Het leunen op de rand wil niet zo heel erg omdat het nogal slap is en de nieuwe spullen stinken naar plastic. Maar dit wordt allemaal opgelost. 
Op een wee probeer ik heel hard JA! te roepen, onderlijf en kaken ontspannen, ook al wordt dit steeds moeilijker. 

1.45: De vliezen doen bloeb, en er komen bubbels omhoog. 

Ohoo, balletjes, hij ligt in stuit! 

Dan voel ik dat er iets groots naar beneden wil. Er komt na een tijdje iets zachts uit.
Ik denk: 'Navelstreng?' Maar het klopte niet.... De verloskundige kijkt en zegt: "Het was een jongetje toch?" Ohoo, balletjes, hij ligt in stuit!
Even roep ik "Jij zei dat ie goed lag!". Maar dat is meer mijn sarcasme, want ik maak me totaal geen zorgen. Ik hoorde van haar in de zwangerschap dat de beste manier om een stuit te bevallen in het bad is. En ik heb toevallig een verloskundige die expert is in water. En in tips geven die mij vertrouwen geven.... Dus ik voel me helemaal goed. Hij komt er nu echt uit.
Ik heb twee broekspijpen te pakken om hard in te knijpen tijdens een wee en denk dat ze drie straten verder horen en weten dat de baby eraan komt.

2.00: Persweeën (vertelde de verloskundige later).

2.17: Ik vind het fijn te voelen dat die buik- en been- en rugpijn overgaat in een wat trekkerig gevoel bij mijn vagina. 
Het doet ook wel zeer, maar het is toch heel anders. De verloskundige zegt: 'Als je duwt is ie er in 3 weeën uit. Mooi!' Dus ik ga meeduwen totdat mijn plasbuisje echt pijn doet. Dan stop ik even en voel al dat mijn baby eruit komt. Benen en armen gaan zo ook bloeb, bloeb. Ik voel de baby naar boven drijven en moet even draaien. Ik snap en hoor niet goed waarheen ik moet draaien en heb onder water even geen lucht meer. De verloskundige helpt me, dat is fijn. Net alsof ze even het hoofdje eruit haakt. Dat hoofdje voelt trouwens wel kleiner dan de billen. 

Er zaten wel een aantal minuten tussen het lijfje en het hoofd, de weeën stopten ook even.

We hebben twee keer naar het hartje geluisterd en verder niet getoucheerd. De enige hulp was dat laatste stukkie en dat was erg fijn, want ik kon niet meer zo goed ademhalen. Ik voelde de baby wiebelen met zijn armen en benen dus wist dat het goed zat. Er zaten wel een aantal minuten tussen het lijfje en het hoofd, de weeën stopten ook wel even. Gelukkig maar want ik was druk bezig met me niet verslikken...
Om 2.40 is hij geboren!

Lief, mijn baby’tje kon meteen kruipen en was heel lief overal op aan het sabbelen. Ook aan mijn borst dus.
De beentjes gaan langs beide zijden naar zijn oren en zo zien we hoe hij in mijn buik zat.




 

Bijna twee uur later: de placenta
Dan is het toch tijd voor de placenta, maar ik voel geen weeën meer. Er komen er twee, maar geen placenta. Ik probeer uit bad te gaan, maar de kou doet mijn hele lichaam verkrampen en trillen. Heel langzaam ga ik dan eruit.
Hoeveel tijd nog voor de placenta.. al anderhalf uur. Bij mijn mam duurde het iets meer dan twee uur bij alle drie haar kinderen, dus ik maak me geen zorgen. Ik drink wat vrouwenmantel thee, en neem wat van homeopathische sepia. Het baby’tje word nog eens aangelegd en na 1 uur en 50 minuten komt dan toch die placenta eruit.

Bij mijn mam duurde het iets meer dan twee uur bij alledrie haar kinderen, dus ik maak me geen zorgen.

We bewaren de placenta om later te capsuleren (de placenta wordt gedroogd en gecapsuleerd voor persoonlijk medicinaal gebruik). 
Ik ga met een berg handdoeken en kleedjes en mijn baby op de bank liggen. Er wordt opgeruimd door iedereen. Ik blijf tot negen uur op de bank met mijn baby en voel me heel de tijd kiplekker en energiek.

De baby krijgt meteen een goede apgar score, 1 puntje aftrek voor het gekneusde scrotum. Maar zo’n alerte en relaxte baby, mooi roze en nog geen schrammetje moet het wel goed doen.
Zijn mama wordt ook nog even bekeken aan de onderkant en meer dan een schaafwondje kunnen we niet ontdekken. 

Ik geniet van een potje brandnetelthee zonder maagzuur en mijn lieve baby die graag op mij ligt te slapen.

Om 11.00 bellen we de kraamzorg of er die dag nog iemand kan komen. Zij wil me in bed hebben en laten slapen, maar de adrenaline zorgt ervoor dat ik nog vier dagen vrolijk blijf door stuiteren met baby op mijn arm. Niet moe en geen pijn.

Ik had wel een beeld van de bevalling, bijvoorbeeld dat het nacht zou zijn en het beval badje blauw. Dit klopte perfect. Ik had me geen voorstelling gemaakt van de geboorte zelf. Maar goed ook, misschien had ik dan wel het vermoeden gehad dat hij in een stuitligging lag...


En de reactie van de vroedvrouw:
Toen ik er om 2 uur 's nachts achter kwam dat het een stuit was schoot er van alles door mijn hoofd. Wendy voelde iets zachts, maar bij het eerste toucher had ik niets vreemds gevoeld bij 4 cm. En met de snelheid van de bevalling kon het niet een enorm caput succedaneum zijn (Een geboortegezwel, wat ontstaat door de druk op het hoofdje. Dan komt er vocht tussen de schedelbeenderen en de huid te zitten. Dat hoort zo.), dus toen ik even mocht voelen was het me snel duidelijk dat het om een stuit handelde. 
Maar mama zat lekker in bad. Vooraleer we haar eruit zouden hebben, afgedroogd en in de auto hadden gekregen zou de kleine in de koude auto geboren zijn, denk ik. Dus mijn eerste reactie was, weer even de voorlichtingsfilmpjes in mijn hoofd afspelen over de mooie onderwatergeboortes van Dr. Ponneth (uit het beroemde ziekenhuis van Oostende). En precies zo werd de kleine ook geboren. 
Wel schiet er van alles door je hoofd met de huidige rechtszaken omtrent verloskundigen die zich niet aan de richtlijnen hebben gehouden. Dus toen alles naar wens was verlopen, was iedereen opgelucht, inclusief ik. 
En kijk eens wat we de verzekering bespaard hebben qua kosten! We zouden er een beloning voor moeten krijgen, maar ja, dat zit er helaas niet in... 
De mooiste beloning is twee tevreden ouders en een gezonde zoon. En daar doen we het allemaal voor.