Zoeken in deze blog

zondag 3 juni 2012

Freedom of birth

Last Friday I was a panelist on the Human Rights in Childbirth Conference, a big international conference with a lot of birth experts and specialists. This was my speech:
I have been asked to speak here on behalf of the Dutch mothers. That’s a big responsibility, but I'll give it a try, because I think it’s very necessary that we are being listened to. I’ll talk from myself, and from my experiences.

A year ago my book was published, vrije geboorte: freedom of birth. It is not only a handbook for a conscious birth, it’s also a incentive to become autonomous during your pregnancy and birth. To remember that a happy birth experience has very much to do with what you want and how you want it, not with what others tell you to do. It encourages mothers and fathers to really act from the freedom of choice, and make decisions they really support.  I started to write this book, triggered by the birth experience of my second child. I planned a homebirth just like my first one, and ended up in the hospital with a pitocin iv (een infuus met weeënversterkers) because of a medical indication. I was traumatised by this experience and didn’t want it to be repeated. So when I was pregnant for the third time I started an extensive research about the way birth functions best, and the ways to support this, to arrange the conditions under which birth works best. The first thing I found out was that there had been other choices during my second birth. I didn’t have to go to the hospital, as it was presented, but there would also have been possibilities to stay at home, safely. This kind of information wasn’t available in Dutch, because in almost all pregnancy books and magazines, the procedures are explained, the protocols, as if there are no healthy, safe alternatives. So it really took some effort and free thinking to look beyond the the facts as they were presented to us.

In the past year I have received a lot of letters of women who thanked me for my book, because they  refound their trust in birth. There is so much fear surrounding birth, and a lot of fear comes from ignorance about the beautiful way birth works if you don’t disturb it.

And a lot of women I met had made the same journey as I did. Because of a traumatic birth experience, they started to do their own research to understand what went wrong. And what went wrong almost always had to do with disturbance of their birth process and with caregivers who seemed to be ignorant about  the external conditions that are needed for birth to work. The conditions that give oxytocin, the birth hormone, free space – the key for a healthy and easy birth. Disturbance varied from talking loud on the telephone, to presenting a pair of scissors at the moment the baby is born, to being pursuaded to have the contractions augmented by a pitocin drip, to being told to lie down in the bed instead of walking around and so on. Often there was the indication of so called ‘failure to progress’, that wasn’t a real failure to progress, but a failure to give the mother all the necessary space, peace and time to birth in her own rhythm.

So after some research those women found out that their bodies didn’t fail. That they weren’t flawed. They understood that the birthing process had been disturbed from outside and that this disturbance has had serious consequences: a medicalised and traumatising birth.

A big group of women realizes that birth isn’t a medical event, it is a human event – deeply profound, the passing on of life itself… We know that our bodies and our babies are made for birth.  And we know that it is and should be a joyful experience in essence.

And we understand that we give birth best if the oxytocins flow – so we need peaceful, loving, gentle conditions to give birth in. From that knowledge we start to communicate with our caregivers. We talk from our trust in birth and we ask questions. These questions are very often answered with resistance. Autonomous pregnant women are at best seen as naive and at worst as a danger to their child. Very ironic, because they are doing so much research because they want the best for their child. I regularly receive emails of conscious mothers who are desperate because they just can’t find a caregiver who wants to listen to them and who wants to answer their questions. Sad stories of women who don’t want a standard pitocin injection after birth, who don’t want the cord to be cut only 3 minutes after birth, who want to have a homebirth after a caesarean, who don’t want to be induced because they are 41 weeks pregnant or because there might be too little amniotic fluid and so on and so on.
These women are confronted with a lot of stress because their caregiver refuses to support her wishes. It’s very difficult to find a caregiver who will let you birth at home, when you have some kind of medical indication, even when having a doubtful one.  So the paradox is that these women who trust birth deeply (or who are starting to trust birth again) are being answered with a lot of fear. They have to get into politics and stand up and fight fort their right, while their pragnancey demands the opposite, it demands to let go of everything, to open up, to really be anchored in the body and to relax. They have to make effort to stay with their trust in birth, while it is the trust, and relaxation that will make their birth so much easier… Strange paradox, isn’t it?

I am not afraid of the pain of contractions, it is pain but it doesn’t hurt, like Elena Tonetti says so truly in Birth As We Know It. What hurts is that things are being done to my baby and me, without my agreement and without knowing the true consequences:  needles in my body, my baby being taken away from me directly after birth, being cut in my most intimate parts, being surrounded by strangers during the most special moment of my life. I trust birth like I trust life and I’m deeply alarmed by the disturbance of it.

I’m not sitting here to rebel against something. I’m here to stand up for my birth right. We are the next generation of mothers. Yes, our mothers and grandmothers gave birth at home. But (generally speaking) there were a lot of things that were done automatically without reflection just because they were the normal thing to do: The cord was cut soon or directly after birth, they often gave birth on their back, no long skin to skin contact after birth (the baby was cleaned, weighed and dressed etc), the baby was slapped on the back to breath and so on.... We, the new mothers, we are thinking for ourselves. We take birth very seriously. 

The way my baby is born, makes the imprint for the rest of his life, and for my life as a mother, and for our life as a family. So let’s look seriously at the way birth works best, instead of spending our energy on where it goes wrong.  A calm and peaceful birth should be the number one goal in this whole discussion.  So – please – do listen to us, respect us, even encourage us when we are moving towards that goal with all our love, confidence and power.

Thank you.


dinsdag 20 maart 2012

Niet-vorderende-ontsluiting, weeënzwakte en buitenkantoplossingen

In mijn boek Vrije geboorte beschrijf ik in het hoofdstuk 'In de stroom' wat je kunt doen (en niet doen) om een bevalling te laten gebeuren, om je te blijven overgeven en ontspannen zodat je lichaam haar werk vanzelf kan doen.

Je kunt erop vertrouwen dat het geboorteproces zich vanzelf ontvouwt. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Onze prachtige  ingenieuze vrouwenlichamen zijn ervoor gemaakt om kinderen door ons heen geboren te laten worden, en baby'tjes zijn ervoor gemaakt om zichzelf geboren te laten worden. 

Het enige wat wij moeten doen, is de voorwaarden scheppen waarbinnen je de leven-gevende-beweging-die-geboorte-is ruim baan geeft.

Het enige wat wij moeten doen, is de voorwaarden scheppen waarbinnen je de leven-gevende-beweging-die-geboorte-is ruim baan geeft. Het allerbelangrijkste hierbij is dat je je helemaal op je gemak voelt. Dat je je veilig voelt en dat je in liefdevol contact bent met de mensen om je heen. In een dergelijke zachte sfeer stromen de belangrijkste 'bevalhormonen' oxytocinen en endorfinen. Oxytocine is het hormoon dat zorgt voor de weeën en het is tevens het borstvoedingshormoon. Oxytocine wordt ook wel het liefdeshormoon genoemd, je maakt dit hormoon aan tijdens het bedrijven van de liefde, maar ook tijdens een gezellig etentje met vrienden. Oxytocine kan rijkelijk door je lijf heen stromen als je je werkelijk gedragen voelt, als je je thuis voelt in je omgeving, als je helemaal je eigen gang kan gaan, als je het lekker warm hebt, als de lichten gedimd zijn, als je geen zakelijke gesprekken hoeft te voeren of over zakelijke dingen hoeft na te denken. In deze omstandigheden stromen de endorfinen ook, de pijnstillende stofjes (vele malen sterker dan morfine!) die zorgen dat je in een heerlijke roes komt.

Als een bevalling op de een of andere manier stagneert dan wordt dat in reguliere termen 'niet-vorderende-ontsluiting' genoemd of 'weeënzwakte'. Vanuit de reguliere verloskunde moet de bevalling vervolgens een zetje krijgen door bijvoorbeeld kunstmatig de vliezen te breken. Werkt dat ook niet, dan moet een vrouw naar het ziekenhuis om bijgestimuleerd te worden, anders zou ze het niet meer aankunnen vanwege uitputting. 

Een woord als weeënzwakte, of erger nog de Engelse term hiervoor 'failure to progress' suggereert dat er iets mis is met de geboorte (of, erger nog, met de bevallende moeder). 

Dit soort procedures worden uiteraard met de beste bedoelingen uitgevoerd, maar ik vind het een zeer eenzijdige benaderingswijze. Een woord als weeënzwakte, of erger nog de Engelse term hiervoor 'failure to progress' suggereert dat er iets mis is met de geboorte (of, erger nog, met de bevallende moeder). Zonder dat er wordt gekeken naar de oorzaak van de zogenaamde weeënzwakte, wordt het symptoom op technische wijze behandeld, door medisch in te grijpen en de betreffende vrouw door dit ingrijpen te 'redden'. Vliezen worden gebroken, met alle risico's van dien (zie blz. 115 van Vrije geboorte). Er wordt bijgestimuleerd, met alle risico's van dien (zie o.a. blz. 128 van Vrije geboorte). Bijstimuleren kan leiden tot een ruggenprik, wat weer kan leiden tot een kunstverlossing of zelfs een keizersnede. 

Ook kunnen routine-handelingen als toucheren ervoor zorgen dat een vrouw op slot gaat. Hiermee krijg je de gekke paradox dat de ontsluiting stopt, juist doordat deze van buitenaf wordt gemeten...

In plaats van te grijpen naar buitenkantoplossingen, zou het meer voor de hand liggen om eerst contact te maken met de moeder. Wat is er aan de hand, waardoor zij zich niet kan openen? Zijn de omstandigheden wel in orde? Voelt zij zich op haar gemak met de mensen om haar heen (waaronder dus ook de zorgverleners?) Maakt zij zich ergens zorgen over? Misschien nemen de weeën wel af doordat zij en haar kindje moe zijn. Er is niets mis mee om tijdens de bevalling even te rusten, of zelfs te slapen. Er is bij de bevalling van een gezonde moeder en baby echt geen enkele haast om een kindje geboren te laten worden. En als er wel sprake is van haast, dan zou de reden van de reden hiervan eerst grondig moeten worden onderzocht, alvorens je bevalling erdoor te laten bepalen. Ook kunnen routine-handelingen als toucheren ervoor zorgen dat een vrouw op slot gaat. Hiermee krijg je de gekke paradox dat de ontsluiting stopt, juist doordat deze van buitenaf wordt gemeten...

In een eerdere blog beschreef ik het verhaal van een geboorte waar vroedvrouw Marieke Verschelling bij aanwezig was. Zij vertelde:

'Na verloop van tijd bleef de ontsluiting op eenzelfde punt hangen, het proces stagneerde. Na een aantal uren  ben ik toen in gesprek gegaan met deze moeder. Ik zei dat er nu twee wegen te bewandelen zijn. De eerste weg is om naar het ziekenhuis te gaan en daar het medisch traject te doorlopen met bijstimulatie etcetera. De tweede weg is om nu bij jezelf te rade te gaan wat er voor jou nog in de weg zit om je helemaal te kunnen openen. (...)

De moeder gaf meteen aan dat ze de tweede weg wilde bewandelen en dat ze wist wat er aan de hand was. Ze gaf toe dat ze het héél moeilijk vond om zich aan haar man toe te vertrouwen. Ze hield op een bepaalde manier altijd reserves naar hem toe. Alleen al door dit uit te spreken ontstond er ruimte. Het stel is samen in bad gaan zitten (terwijl de man van tevoren nog zo duidelijk had gezegd dat hij overal aan mee wilde werken, maar niet in het bevalbad wilde!) en binnen een uur is het kindje geboren.'
 
Als de reguliere weg was behandeld, dan had deze geboorte hoogstwaarschijnlijk op een medische manier plaatsgevonden. Nu werd de wijsheid van de moeder zelf aangeboord. Zij wist hoe het kindje geboren moest worden en wat daarvoor nodig was. De harmonie werd hersteld, de oxytocinen kregen ruim baan en het kindje kwam op een natuurlijke, vreugdevolle manier ter wereld.

Toch is dit volgens mij de bedoeling van vroedvrouwschap, om als een zuster naast de moeder te staan en de ruimte waarbinnen het nieuwe leven geboren kan worden te scheppen en bewaken. 

Ik kan me voorstellen dat zo'n manier van werken veel vraagt van een vroedvrouw, omdat er geen enkele zekerheid is waaraan ze zich kan vasthouden, immers elke geboorte is anders, want elke vrouw is anders. Toch is dit volgens mij de bedoeling van vroedvrouwschap, om als een zuster naast de moeder te staan en de ruimte waarbinnen het nieuwe leven geboren kan worden te scheppen en bewaken. Een vroedvrouw is een mid-wife, die tussen de twee werelden staat, daar waar het kindje vandaan komt en daar waar het heen gaat, geen med-wife, die precies weet welke standaard middeltjes er voor welke standaard problemen moeten worden gebruikt en alleen volgens protocollen handelt.

woensdag 14 maart 2012

Verhaal van een superrelaxte stortbevalling

Dit is het verhaal van een superrelaxte bevalling. Een HypnoBirthing geboorte die wel zó ontspannen verliep dat het kindje geboren werd terwijl de vroedvrouw nog onderweg was.... De moeder vertelt:

'Vanaf een enorme roze wolk beschrijf ik de geboorte van mijn tweede dochter.
Op de uitgerekende datum was er nog geen aanwijzing dat de geboorte zich aan zou dienen, dus we wilden die dag nog even met z’n drietjes genieten, want dit zou wel eens het laatste weekend in deze samenstelling kunnen zijn. We besloten ’s middags naar een zomerfeest te gaan op een kasteel. Omdat we de auto niet dichtbij konden parkeren moesten we een eind lopen naar het kasteel. Ik voelde me super, dus het was geen enkel probleem. Ik zei nog tegen mijn man dat ik tijdens de HypnoBirthing cursus had geleerd dat lopen zo goed is, dus we stapten vrolijk door. 

Eenmaal thuis voelde ik tijdens het eten en de rest van de avond regelmatig gerommel in m’n buik, maar niet noemenswaardig. Dan was het er weer wel en dan was het weer weg. Om 22.00 uur ben ik, zoals al een paar maanden iedere avond, in bad gegaan met een boek. Heerlijk ontspannen ben ik om 22.45 uur in bed gekropen. Om 23.00 uur voelde ik plots een heftige steek in m’n buik, gevolgd door het gevoel alsof er iets knapte van binnen. Ik ben snel uit bed gerold en inderdaad bleek mijn membraan te zijn losgelaten ('loslaten van het membraan' = HypnoBirthing taal voor 'het breken van de vliezen'). Toen heb ik een beetje vocht opgevangen om te kijken of het helder was en de verloskundige gebeld, omdat de baby bij de laatste controle niet meer ingedaald bleek te zijn. 

'We hebben nog wat met haar zitten kletsen , terwijl ik een paar golvingen aan het weg ademen was (die kwamen toen om ongeveer om de tien minuten). Mijn man had niet eens in de gaten dat ik dat aan het doen was,  haha.'

De verloskundige kwam om 23.45 uur om het hartje van de baby te controleren en om te kijken of ze inmiddels was ingedaald. Dat was gelukkig het geval, zodat ik niet aan bed gekluisterd hoefde te zijn. We hebben nog wat met haar zitten kletsen (over hypnobirthing), terwijl ik een paar golvingen aan het weg ademen was (die kwamen toen om ongeveer om de tien minuten). Mijn man had niet eens in de gaten dat ik dat aan het doen was, haha. 

Om 00.30 is de verloskundige naar huis gegaan en hebben we het licht uit gedaan. Toen begon direct het “echte werk”. Om de twee à drie minuten waren er golvingen die ik toch nog vrij pittig vond om weg te ademen. Gelukkig kon ik tussendoor weer op adem komen en ik had het gevoel dat ik het allemaal nog onder controle had (in tegenstelling tot de geboorte van onze eerste). We zijn veel van houding veranderd. We begonnen liggend op bed. 

'Daarna ben ik op een kruk gaan zitten en is mijn man achter mij de light touch massage gaan toepassen met op de achtergrond de rainbow relaxation cd aan.'
 
Daarna ben ik op een kruk gaan zitten en is mijn man achter mij de light touch massage gaan toepassen met op de achtergrond de rainbow relaxation cd aan. Dit was nog niet zo eenvoudig, omdat ik heftig aan het transpireren was, wat het strelen over de huid niet echt gemakkelijker maakte. Vervolgens ben ik even gaan staan en gaan draaien met m’n heupen. Ik voelde een soort druk die ik niet goed kon omschrijven. Daarna ben ik weer gaan zitten, maar dit voelde niet prettig meer. Ik zei tegen mijn man “ik vind het nu niet grappig meer, ik denk dat ik even onder de douche ga staan”. 

'Onder de douche heb ik ongeveer vijf minuten doorgebracht, want ik voelde al snel weer die rare druk. Ik dacht dat het persgolvingen waren, maar kon niet geloven dat dat al zo was, we waren tenslotte nog maar net bezig.'
 
Onder de douche heb ik ongeveer vijf minuten doorgebracht, want ik voelde al snel weer die rare druk. Ik dacht dat het persgolvingen waren, maar kon niet geloven dat dat al zo was, we waren tenslotte nog maar net bezig. Ook kon ik mezelf nu niet meer stil houden en er kwamen echte oerkreten naar boven. Mijn man, die al een paar keer had gezegd de verloskundige te willen bellen, was van plan dit nu ook echt te doen, maar heeft me nog snel geholpen met afdrogen en mij naar bed helpen. Inmiddels hoorde ik dat ons dochtertje van het lawaai was wakker geworden en ze lag te huilen in bed. Ik zei nog tegen mijn man dat hij misschien beter eerst mijn ouders even kon bellen voor haar. Gelukkig was hij zo wijs om dat niet te doen en eerst de verloskundige te bellen. Een minuut nadat hij haar aan de lijn had, voelde ik weer een persgolving en deed mijn onderbroek uit. Ik voelde het hoofdje al met mijn hand en mijn man zei “ik zie het hoofdje”. 

'Het was zo ontzettend bijzonder om zonder het bijzijn van buitenstaanders je kindje ter wereld te brengen. Een moment om echt nooit, maar dan ook nooit meer te vergeten.'

Twee tellen later (om 02.10 uur) kwam ze blakend gezond ter wereld in de armen van haar vader. Ze begon direct te huilen en we hebben haar op mijn buik gelegd. Wat is ze mooi! De verloskundige die inmiddels in de auto zat onderweg naar ons heeft ons verder telefonisch begeleid. We hebben haar toegedekt met handdoeken en een mutsje opgedaan. 

Mijn man heeft ons dochtertje uit haar bedje gehaald en zo hebben we met z’n viertjes op bed zitten wachten tot de verloskundige bij ons binnen kwam stormen. Het was zo ontzettend bijzonder om zonder het bijzijn van buitenstaanders je kindje ter wereld te brengen. Een moment om echt nooit, maar dan ook nooit meer te vergeten. Het is eigenlijk onbeschrijfelijk. Ook daarna voelde het als één groot feest.

'Het is precies de soepele geboorte geworden die we gehoopt hadden. En of het nu wel of niet door de cursus HypnoBirthing komt, dat maakt ons niet uit. Wij hebben onze prachtige dochter zonder al teveel ongemak in onze armen kunnen sluiten.' 

Mijn man heeft de navelstreng doorgeknipt en voor de netheid is er een hechtinkje gezet (ik was dus gelukkig niet echt uitgescheurd). De verloskundige stond al klaar met een injectie voor de placenta, maar ik heb aangegeven dat ik dit niet wilde en wilde kijken of deze zo geboren zou worden en dat was gelukkig het geval. De kraamverzorgster, die een uurtje later kwam, heeft alles opgeruimd, terwijl ik lekker ben gaan douchen. Daarna hebben we gezellig een beschuitje gegeten en zitten napraten over de geboorte. De verloskundige zei “die HypnoBirthing van jou dat is wat...”. Het is precies de soepele geboorte geworden die we gehoopt hadden. En of het nu wel of niet door de cursus HypnoBirthing komt, dat maakt ons niet uit. Wij hebben onze prachtige dochter zonder al teveel ongemak in onze armen kunnen sluiten.'