Zoeken in deze blog

zondag 30 oktober 2011

Breiende vroedvrouwen

Breiende vroedvrouwen voor niet- gemedicaliseerde geboorte?

Oorspronkelijk artikel door Michel Odent in Midwifery Today magazine nr 71, herfst 2004
Vertaald en bewerkt door Lieve Huybrechts, vroedvrouw in België

Een van mijn vriendinnen vertelt nog graag het verhaal van de geboorte van haar oudste zoontje. Zij beviel in de tijd dat ik nog in het moederhuis werkte, maar ik was als haar vriendin meegkomen buiten mijn normale werktijd om haar arbeid te begeleiden. Het was een ongecompliceerde eerste geboorte. Maar Suzanne kreeg het op een gegeven moment erg moeilijk. Zij zat op een matrasje op de grond in de armen van haar man haar ontsluitingweeën op te vangen. Zij vertelt: 'Ik zag het ineens niet meer zitten, de weeën overspoelden mij en het leek alsof er geen rustpauze was. Ik kon het niet meer houden en begon heel angstig te worden dat het verkeerd zou gaan, dat ik niet gewoon zou kunnen bevallen zoals ik het graag zou willen. Op dat moment opende ik mijn ogen en zag Lieve daar heel rustig zitten handwerken. Toen dacht ik: als Lieve daar zo rustig zit, dan zal alles wel normaal zijn en dan kan ik het ook. Ik deed mijn ogen toe en ging verder.'

Nu als zelfstandige vroedvrouw heb ik altijd een handwerk in mijn auto liggen waar ik gedachtenloos aan kan werken tijdens een arbeid. Het geeft mij een heel rustig gevoel en ook aan de ouders geeft het een heel rustgevende indruk, ik ben er, maar mijn aanwezigheid legt geen druk op hen. Soms herkennen ze een werkstuk later als het af is en dan zeggen ze heel fier: daar was jij aan bezig toen ik in arbeid was.

Michel Odent denkt ook met weemoed terug aan de rustige, kleine kamers, met gedempt licht en een vroedvrouw die ergens rustig in een hoekje zat te breien. Hij is ervan overtuigd dat deze situatie duidelijk bijdroeg aan een gemakkelijke geboorte. [1]


De fysiologische effecten van repetitieve handelingen

Het is nuttig om zo een scenario te gaan interpreteren in de wetenschappelijke context van de 21 ste eeuw. Tijdens het congres van de British Society Conference in april 2004 presenteerde Dr. Emily Holmes van de universiteit van Cambridge haar studies over de effecten van repetitieve handelingen, zoals breien tijdens stressvolle situaties.
In een studie kregen vrijwilligers videobeelden te zien van echte, bloederige auto-ongevallen met doden. Sommige deelnemers kregen een repetitieve taak, zoals een opvolging van 5 nummers intikken op een toetsenbord terwijl ze toekeken.
Degenen die dat deden hadden minder flashbacks gedurende de volgende dagen dan de anderen die gewoon toekeken. Men kan uit de studie van Dr Holmes concluderen dat een repetitieve taak een enorme impact kan hebben op het reduceren van spanning. Dr Holmes zegt dat haar onderzoek overeenkomt met de acties van de beruchte ‘tricoteuses’ van de Franse Revolutie, zoals Madame Defarges, die al breiend toekeek terwijl mensen onder de guillotine werden onthoofd en die blijkbaar nooit een posttraumatische stress ziekte vertoonde. Dr Holmes verwijst ook naar het gebruik van ‘worry beads’ een soort parelketting in veel culturen zoals in Griekenland als een manier om om te gaan met gespannen situaties.

Omdat hoge adrenaline waarden zeer aanstekelijk zijn hangt dus het verloop van een arbeid sterk af van de adrenalinewaarde van de mensen uit de omgeving van de vrouw in arbeid.

We kunnen deze bevindingen vertalen in een fysiologische taal en besluiten dat het eigen adrenalinegehalte van een vroedvrouw zo laag mogelijk gehouden wordt als ze uren en uren breit. Omdat hoge adrenaline waarden zeer aanstekelijk zijn hangt dus het verloop van een arbeid  sterk af van de adrenalinewaarde van de mensen uit de omgeving van de vrouw in arbeid.


Primair doel

Deze overwegingen spelen een enorme rol in een tijd dat we moeten leren denken op lange termijn en in termen van beschaving. Het doel van het geboortebeleid in de toekomst zou moeten zijn dat zoveel mogelijk vrouwen vaginaal zouden moeten kunnen bevallen, dankzij een ongestoord samenspel van hormonen. De toekomst van onze beschaving staat op het spel.

Alle zoogdieren moeten zich veilig voelen tijdens de geboorte: zij kunnen de geboorte uitstellen als er gevaar dreigt.

De essentiële eerste stap is dat we ons begrip van de geboorte fysiologie versterken en de  basisbehoeften van de vrouw in arbeid herontdekken. Deze basisbehoeften delen we met alle zoogdieren. Alle zoogdieren moeten zich veilig voelen tijdens de geboorte: zij kunnen de geboorte uitstellen als er gevaar dreigt. Elke boer weet dat hij geen merry meer moet veranderen van stal als ze in arbeid is en de meeste vroedvrouwen weten ook dat de arbeid van een vrouw na aankomst in het ziekenhuis dikwijls een tijd sterk vermindert tot de vrouw zich terug veilig voelt in de nieuwe situatie.

Alle zoogdieren hebben privacy nodig: zij hebben strategiën om te voorkomen dat ze bekeken worden tijdens de geboorte. Wij hebben deze basisbehoeften vegeten na duizend jaren van cultureel gecontroleerde geboorten, tientallen jaren van geïndustrialiseerde bevallingen en vermeerdering van ‘methoden’ van ‘natuurlijke’ geboorte (alsof de woorden ‘methode’ en ‘natuur’ compatibel zouden zijn) zijn.

Het eerste doel zou moeten zijn om de nood aan medicatie te verminderen, omdat alle medicatie gedurende arbeid farmacologische vervangingen zijn voor de hormonen die een vrouw zou moeten laten stromen tijdens de geboorte.

Het eerste doel zou moeten zijn om de nood aan medicatie te verminderen, omdat alle medicatie gedurende arbeid farmacologische vervangingen zijn voor de hormonen die een vrouw zou moeten laten stromen tijdens de geboorte. Deze medicatie blokkeert het vrijkomen van de natuurlijke hormonen en hebben niet dezelfde gedragingen.
Bijvoorbeeld kan een oxytocineinfuus effectief de contracties stimuleren (een perifeer en mechanisch effect), maar het bereikt de hersenreceptoren niet en heeft geen effect op het gedrag. Elke medicatie die gebruikt wordt tijdens de geboorte heeft ernstige nevenwerkingen. Iedereen die de databank  bekijkt die focust op de lange termijn effecten van wat er gbeurt tijdens de ‘primale periode’, zal zich ervan kunnen overtuigen dat medicatie moet vermeden worden tijdens de geboorte.[2]

Wanneer de basisbehoeften van een vrouw in arbeid en de specifieke rol van de vroedvrouw beter werd geïnterpreteerd zou een ommezwaai naar geboorte zonder medicatie niet een onbereikbaar ideaal zijn.

Wanneer de basisbehoeften van een vrouw in arbeid en de specifieke rol van de vroedvrouw beter werd geïnterpreteerd zou een ommezwaai naar geboorte zonder medicatie niet een onbereikbaar ideaal zijn. Medicatie zou dan voornamelijk gebruikt worden in het geval van een keizersnede, een veilige operatie in een goed uitgeruste en goed georganiseerde materniteit.

Er zijn ook degelijke redenen waarom electieve keizersneden zoveel mogelijk zouden moeten vermeden worden. Er is geen enkele zekerheid dat bij een geplande keizersnede het kind en vooral zijn longen volledig matuur zijn. Maternele en foetale hormonen samen met het verloop van de arbeid dragen bij tot de longrijping. De verhoogde kans op respiratoire problemen bij een keizersnede is voldoende aangetoond.
Over het algemeen impliceert een geplande keizersnede dat de foetus niet deelgenomen heeft aan het starten van de arbeid. Het houdt ook in dat hij de kans niet heeft gekregen om zijn systeem van stresshormonen te activeren, die op dat moment zijn levenswil activeren. Moeilijkheden met borstvoeding komen ook meer voor bij een geplande, dan een niet- geplande keizersnede.  Daar bovenop is ook de kans op een goede vaginale geboorte groter na een keizersnede bij een vrouw in arbeid.
Aan de andere kant is het ook wel belangrijk om een spoedkeizersnede te vermijden. Alle statistieken bevestigen het gevaar van zo’n situatie.


Toekomstperspectieven

We moeten een binaire strategie voorbereiden met twee basis scenario’s. [3]
Het geboorteproces is normaal via de vaginale weg. Ondanks verschillende generaties van gemedicaliseerde bevallingen zullen deze afnemen wanneer het belang van privacy en de kunst van de authentiek vroedvrouwen weer worden ontdekt.
Wanneer het geboorteproces niet rechtlijnig blijkt te zijn  zou dit moeten leiden tot een niet-dringende keizersnede tijdens de arbeid. De kritische taak is hier om tijdig in te zien of een keizersnede nodig is. We hebben  niet -farmacologische tests nodig,  die aangepast zijn aan het beleid van de 21 ste eeuw. De ‘geboorte-bad-test’ is een goed voorbeeld van een werktuig dat aangepast is aan futuristische scenario’s. Het is gebaseerd op een simpel feit. Wanneer een vrouw die stevig in arbeid is in het geboortebad gaat en zich kan onderdompelen in water op lichaamstemperatuur, zou er een duidelijke vooruitgang moeten zijn binnen een uur of twee. Indien een reeds gevorderde ontsluiting hetzelfde blijft ondanks het water, privacy en gedempt licht, dan kan men besluiten dat er waarschijnlijk een serieuze hindernis is. Dan is er weinig reden om nog verder te gaan, het is dan wijzer om een niet dringende keizersnede te doen.
Zo een simpele binaire strategie die gebaseerd is op een beter kennis van de geboorte fysiologie en die rekening houdt met de veiligheid van de moderne keizersnede is compatibel met zowel het beleid zonder medicatie, als met een laag percentage aan chirurgisch ingrijpen. Het is niet onbereikbaar; Ik (Michel Odent) had zo een strategie ontwikkeld in het ziekenhuis van Pithiviers in Frankrijk. Minder behoefte aan medicatie en een laag percentage  keizersnede zou het resultaat kunnen zijn van het herontdekken van de basisbehoeften van vrouwen in arbeid, eerder dan een primaire doelstelling.

Zo een herontdekking houdt een hergebruik in van de authentieke kunde van de vroedvrouw. Autenthieke vroedvrouwen zijn handig in toepassen van trucjes waardoor de adrenaline gehalten verlaagd worden. Vaders die uren water moesten koken terwijl de vroedvrouw aan het breien was liepen niet het risico op een postnatale depressie. We kunnen dromen van de dag waarop de Vrodvrouwen conferencies een breiworkshop bevatten.
Deze overwegingn zouden niet mogen leiden tot simplistische conclusies. We suggereren niet dat alle vroedvrouwen experten moeten zijn in kunstbreiwerk. Wij willen onderlijnen dat de hoofdbezigheid van een authentieke vroedvrouw gemakkelijk op een fysiologische manier kunnen uitgelegd worden. Zij zijn gebaseerd op het antagoniosme adrenaline-oxytocine. Met andere woorden, zij zijn gebaseerd op het feit dat stresshormonen de release en de werking van de hormonen die nodig zijn om de baarmoeder goed te laten werken onderdrukken  gedurende arbeid en bevalling.

Daarom is het belangrijkste aspect in de vroedvrouwenkunst  dat de aanstaande moeder beschermd wordt tegen alles wat haar adrenalines kan doen stijgen.

Daarom is het belangrijkste aspect in de vroedvrouwenkunst  dat de aanstaande moeder beschermd wordt tegen alles wat haar adrenalines kan doen stijgen. Dit is wat ontelbare vroedvrouwen instinctief gedaan hebben, zonder dat er moest gewezen worden op het fysiologische belang.
Maar in een tijd waar de authentieke vroedvrouw herontdekt moet worden, is het nuttig om de intuïtieve kennis en de wetenschappelijke perspekieven te verenigen.

Een goed begrip van het fysiologisch proces doet de vroedvrouw ervoor zorgen dat niemand in de buurt van de vrouw in arbeid onder invloed van adrenaline is. Het zorgt er ook voor dat zij zich bewust is van haar eigen adrenaline gehalte. Dat is waarom breinaalden de symbolen kunnen worden van een vernieuwde, simpele en goedkope techniek.


[1] Odent, M., (1996, Spring). Knitting needles, cameras and electronic fetal monitos. Midwifery Today 37: 14-15

 [2] Birthworks Primal Health Research
www.birthworks.org/primalhealth

[3] Odent, M. (2004). The Caesarian. London: Free Association Books

maandag 3 oktober 2011

De bevalling die ik wenste

Dit is het verhaal van de tweede bevalling van acupuncturiste Daniëlle. Zij koos bewust voor een vroedvrouw bij wie zij zich veilig en vertrouwd voelde en zij bereidde zich grondig voor met onder andere acupunctuur en HypnoBirthing. De bevalling verliep heel anders dan de vorige - rustiger, vrediger, meer ontspannen en zonder medische ingrepen.

Anders aanpakken
Ik ben zwanger van mijn tweede kindje. Deze bevalling ga ik het anders doen. Ik sta er niet meer onbevangen in en dat wil ik terug. Maar ik zorg er wel voor dat ik alles rondom mijn bevalling goed geregeld heb. Mijn eerste bevalervaring was niet fijn. Toen ben ik met 42 weken en 4 dagen door middel van een inleiding bevallen in het ziekenhuis. Dat was een teleurstelling: niet alleen had ik me ingesteld op een thuisbevalling, ik was ervan overtuigd dat mijn kindje uit zichzelf zou komen. Toen mijn zoontje hartproblemen kreeg, moest ik ingeleid worden. In het kort: ik kreeg direct een weeënstorm, het hartje van mijn baby trok de weeën niet goed, veel stress, kreeg bijna een keizersnede (afgewend door bijpompen nepvruchtwater), stoorde me enorm aan de verpleegkundigen (die naast mijn bed stonden te joelen), was blij met een ruggenprik (terwijl ik die vooraf absoluut niet wilde), de co-assistent rende tijdens het persen steeds weg (vanwege onderbezetting) en ik moest persen en mocht niet schreeuwen, ik kreeg koorts. Mijn zoon, Dagomar, is met behulp van een zuignap en een knip geboren. Daarna ben ik samen met Dagomar een week in het ziekenhuis gebleven, omdat ik een streptokokken-B infectie opgelopen had en Dagomar heeft de eerste weken de borst geweigerd. Zo verteld lijkt het wel een traumatische ervaring, toch keek ik er ook wel positief op terug. Het moment dat Dagomar geboren werd, was natuurlijk geweldig. Hij was gezond en ik was bevallen via de natuurlijke weg. 

Het borstweigeren was afschuwelijk om mee te maken, maar het is uiteindelijk goed gekomen en het is de reden waarom ik vrijwilligerswerk ben gaan doen bij een borstvoedingsorganisatie. 

De ruggenprik had me ook iets moois gegeven: Ik kreeg in korte tijd volledige ontsluiting en dat voelde alsof er van binnen een lotusbloem open ging. Het borstweigeren was afschuwelijk om mee te maken, maar het is uiteindelijk goed gekomen en het is de reden waarom ik vrijwilligerswerk ben gaan doen bij een borstvoedingsorganisatie. Deze zwangerschap en geboorte is ook de reden waarom ik me in mijn acupunctuur ben gaan specialiseren op het gebied van gynaecologie.
Toch had ik me de geboorte van ons kind anders voorgesteld: thuis en intiem, een rustiger verloop, net zoals de geboorteverhalen van mijn moeder.

Niet over rozen
Tijdens een geboortenetwerk voor alternatieve genezers kwam ik holistisch verloskundige Marieke Verschelling  tegen. Haar uitstraling vond ik heel bijzonder. 'Als ik ooit weer zwanger word, dan zou ik haar er heel graag bij hebben', dacht ik. Een half jaar later was ik zwanger. Ik heb Marieke gelijk gebeld.
Mijn zwangerschap liep niet over rozen. Ik had direct het gevoel dat er iets mis was. Met 10 weken kreeg ik een ernstige bloeding en ben een week in het ziekenhuis gebleven. Het duurde weken voordat ik mijn energie weer terug kreeg. Met 16 weken kreeg ik uitstralende pijn en bandenpijn en heb een tijd lang een rolstoel nodig gehad. Met chiropraxie en Chinese kruiden heb ik deze pijn weer helemaal onder controle gekregen.     


Ik heb mijn hersenen gebrainwasht met positieve bevalervaringen en affirmaties.

Toen ik 30 weken zwanger was, kwam de angst voor de bevalling hevig opzetten. Mijn vorige bevalervaring was zo beklijfd in mijn lichaam. Ik had besloten om dit keer alles uit de kast te trekken om de geboorte anders te doen verlopen. Ik ben begonnen met geboortevoorbereidende kruiden en acupunctuur. Dit in combinatie met HypnoBirthing heeft me veel gebracht. Ik heb mijn hersenen gebrainwasht met positieve bevalervaringen en affirmaties. Daarnaast een aantal ademhalingen geleerd, waardoor je je lichaam kunt volgen tijdens de bevalling en geen pijn hoeft te ervaren.

Heel bijzonder vond ik het ritueel samen met een aantal zwangere vrouwen, mijn moeder, Marieke en een andere holistisch verloskundige om onze angsten voor de bevalling los te mogen laten en de ruimte die ontstond te vullen met positieve affirmaties.
 
Voorbereidingen
Het dagelijks luisteren van de HypnoBirthingcd, vlak voor het slapen gaan, heeft me heel veel rust gegeven en daardoor kon ik mijn angsten los laten. Ook het doen van een ritueel samen met Marieke en mijn vriend heeft weer voor een positieve focus op de bevalling gezorgd. En heel bijzonder vond ik het ritueel samen met een aantal zwangere vrouwen, mijn moeder, Marieke en en andere holistisch verloskundige om onze angsten voor de bevalling los te mogen laten en de ruimte die ontstond te vullen met positieve affirmaties. Heel krachtig en mooi zo'n gezamenlijke sessie: dat had ik nooit verwacht. Ik heb een geboorteplan gemaakt, een collega-acupuncturist heeft me vanaf 36 weken wekelijks behandeld voor 'voorbereiding op de bevalling'.

Het werd een prachtige bevalkamer met kleurige doeken, mooie afbeeldingen en een grote foto van ons gezin.

Ik heb een opblaasbaar bevalbad gekocht. Ik ben de geboortekamer gaan inrichten: een kast vol kruiden, homeopathie, acupunctuurnaalden, magneten en dergelijke voor pijnbestrijding tijdens de bevalling en om mogelijke problemen op te lossen (bijv. weeënzwakte, koorts). Het werd een prachtige bevalkamer met kleurige doeken, mooie afbeeldingen en een grote foto van ons gezin. Het bad heeft er weken vóór de bevalling gestaan. Ik vond het fijn om er te komen en me voor te stellen dat hier mijn kindje geboren zou worden. Dagomar, nu 3,5 jaar oud, kwam er ook graag en dan mijmerden we hoe hier in dit bad zijn broertje geboren zou gaan worden. Mijn moeder zou uit Limburg naar Utrecht komen om de bevalling bij te wonen en er voor Dagomar te zijn (die ook bij de bevalling zou mogen zijn als hij dat wilde). Het enige waar ik een beetje bang voor was, was dat ik misschien wel teveel geregeld had, teveel voorbereidingen had getroffen om het anders te doen. Maar ik kon niet anders, ik wilde niet het gevoel hebben van de eerste bevalling: 'Had ik maar...'  

Ruimte
In de 41e week begon ik toch weer te stressen. De angst om over tijd te gaan en dus naar het ziekenhuis te moeten werd steeds groter. Ik had wel al een aantal nachten wat buikpijn gehad, maar er zette niets door. Met Marieke heb ik afgesproken dat ik ook nog na 42 weken thuis mocht bevallen, mits de uitslag van dagelijkse checkups in het ziekenhuis goed zou zijn. Dat gaf heel veel ruimte.

Ik ben mijn vriend Mike achter de computer vandaan gaan halen om samen in bed te liggen en elkaar te knuffelen. Om met onze lijven samen de wens uit te spreken dat ons kindje zou mogen komen.

De dag voor de geboorte heeft Marieke me gestript. Achteraf vertelde ze me dat ik toen al 2 cm ontsluiting had. Die dag heb ik nog een leuke activiteit met Dagomar ondernomen. Die avond hoopte ik dat het nu eindelijk zou mogen gaan doorzetten. Ik heb magneetjes op bepaalde acupunctuurpunten geplakt, gemediteerd, gebeden en de HypnoBirthing cd geluisterd. Daarna ben ik mijn vriend Mike achter de computer vandaan gaan halen om samen in bed te liggen en elkaar te knuffelen. Om met onze lijven samen de wens uit te spreken dat ons kindje zou mogen komen.

Hobbels
Om 11 uur ben ik gaan slapen met een weeïg gevoel in buik en onderrug. Een paar uur later werd ik wakker van een sterke samentrekking die zich opbouwde en weer ging. Dacht er nog niets bijzonders over, heb de diepe ademhaling toegepast en het was nauwelijks pijnlijk. Pas toen de samentrekking weg was en ik helemaal pijnvrij was (ook mijn rug waar ik al weken een zeurend gevoel had) was ik eerst verbaasd en dacht toen: misschien zet het nu wel door. 

Ik noemde het in mezelf tijdens deze fase hobbels: kleine hobbels en soms een grotere hobbel. En in zo'n hobbel probeerde ik met mijn adem de hobbel te vullen.

Ik ben weer gaan slapen, want dacht dat het voorweeën waren en in een staat van halfslaap heb ik meerdere golvingen gehad. Ik noemde het in mezelf tijdens deze fase hobbels: kleine hobbels en soms een grotere hobbel. En in zo'n hobbel probeerde ik met mijn adem de hobbel te vullen.  Ik was heel ontspannen en ook al was het niet geheel pijnloos, het was ook niet heel pijnlijk. Zodra ik meer kramp voelde, dan merkte ik dat de adem de spieren zo kon rekken dat de kramp weg ging.

Het was zo anders dan bij Dagomar, dat ik eigenlijk niet kon geloven dat dit hét dus was. Om 5 uur ben ik wakkerder geworden en heb een tijdje geobserveerd of het ook ritmisch was en om de zoveel minuten. Dat was eigenlijk niet zo. Ze kwamen en gingen, maar heel ongelijk in grootte en in tijd er tussen. Maar ik bedacht me: ik ben zelf ook niet zo georganiseerd in mijn dagelijkse leven, dus waarom zouden de contracties dat wel zijn...
Ik twijfelde of ik aan het bevallen was. Misschien kon ik beter weer gaan slapen. Ik had geen zin om zelf op de klok te kijken en te gaan timen. Ik heb Mike op een gegeven moment maar eens wakker gemaakt om hem te vragen of hij dacht dat dit de bevalling was. We moesten Marieke namelijk op tijd bellen, want ze moest helemaal uit Culemborg komen. En mijn moeder zou er zeker 2 uur over doen om te komen. Mike keek me aan, heeft geklokt en kwam na een aantal contracties tot de conclusie dat er waarschijnlijk nog niets aan de hand was. Hij draaide zich om om verder te slapen.

Het is begonnen
Dat voelde niet goed. Na een paar minuten heb ik hem toch maar weer wakker gemaakt en gezegd dat ik toch sterk twijfelde en wilde dat Marieke het zou beoordelen. Hij heeft eerst mijn moeder gebeld. Als het niet die dag zou gebeuren, dan vast de dag erna en dan was ze er maar alvast. Een kwartier later heeft hij Marieke gebeld en gevraagd wat zij ervan dacht. Marieke was niet overtuigd dat het begonnen was: het was ochtend; het leven in de stad was alweer hoorbaar, Dagomar klonk springlevend op de achtergrond. Kans was groot dat de contracties door de stress van de dag weer zouden stoppen. Ze wilde mij aan de lijn hebben. Ik klonk niet alsof ik midden in een bevalling zat. We spraken af dat ik me zou gaan douchen en daarna weer zou bellen om te vertellen hoe het met me ging. Ik merkte dat, toen ik haar aan de lijn had, telefoneren erg vervelend vond. Toen ik ophing kreeg ik een enorm sterke contractie.  

Toen Marieke er een dik half uur later was, bleek ik al 7 cm ontsluiting te hebben. Ze heeft het me niet verteld. Gelukkig, want het is fijn om de bevalling als tijdloos te ervaren en zonder meetlat.

Ik wilde niet met de buitenwereld bezig zijn en telefoneren vond ik niet fijn. Ik heb bewust mijn ogen dicht gedaan om me weer af te sluiten, ben onder de douche gaan staan, kreeg een paar samentrekkingen. Daarna heb ik niet gebeld, ik had er geen zin in. Ik ben weer in bed gedoken, lekker in mijn holletje onder de dekens en mijn electrische dekentje. Op dat moment belde Marieke zelf: ze kwam. Later zou betekenen dat ze in de file zou zitten en dat wilde ze liever niet. Toen Marieke er een dik half uur later was, bleek ik al 7 cm ontsluiting te hebben. Ze heeft het me niet verteld. Gelukkig, want het is fijn om de bevalling als tijdloos te ervaren en zonder meetlat. Marieke en Mike zijn het bad gaan klaar maken. Ik mocht erin.

Water
Het bad was nog niet vol en de slang waar het water uit kwam heb ik op mijn buik gericht. Heerlijk was dat. Iedere vrouw die van badderen houdt, zou in water moeten bevallen. Wat een immens fijn gevoel als je dat bad in stapt. Ik heb in het bad op mijn zij gedobberd met mijn hoofd rustend op de hand van Mike en een flexibeam. De ontsluitingsgolvingen kwamen en gingen en de ruimtes tussen de golvingen in leken eindeloos. Ondertussen was mijn moeder ook gearriveerd. Dagomar sprenkelde de hele tijd water op me en kletste continu. Het meeste wat gezegd werd kon ik niet verstaan. Soms hoorde ik een verloren zin, zoals van Dagomar: mama slaapt. Tussen contracties door maakte ik af en toe contact met Dagomar, dronk ik iets of gaf Mike een kus. Maar de meeste tijd vond ik het gewoon fijn om me helemaal af te sluiten en te dobberen. Toen ik persdrang voelde (helemaal niet zo heel sterk), kon ik niet geloven dat ik al deze fase in mocht gaan; ik had nog iets heftigs verwacht bij de laatste centimeters ontsluiting. Marieke heeft niet gevoeld, maar zei dat ik met mijn lichaam mee mocht gaan. 

Ook al heb ik wel pijn ervaren, het was niet vergelijkbaar met mijn eerste bevalervaring. De roes was sterker en de enorm lange rustpunten tussendoor gaven me veel ruimte.

De persgolvingen vond ik wel een stuk lastiger. Ik moest diep in mezelf zoeken hoe hierin mee te gaan. Eigenlijk als de golf over het hoogtepunt heen was, dan lukte de HypnoBirthingademhaling goed. Een zoektocht, maar wel met ontspanning. Ik zag vrouwen van de film Orgasmic Birthing voor me, dat hielp om fijne geluiden te maken en me te verheugen op mijn zoontje. Ook al heb ik wel pijn ervaren, het was niet vergelijkbaar met mijn eerste bevalervaring. De roes was sterker en de enorm lange rustpunten tussendoor gaven me veel ruimte.

Bang
Op een gegeven moment lag ik niet meer lekker. Ik wilde mijn rug krommen, maar dat ging niet in deze liggende positie. Ik ben op mijn knieën gaan zitten en over de badrand gaan hangen in Mike's armen. Ik heb ook nog heel even gestaan, maar dat vond ik niet prettig. Ik begon me opeens te irriteren aan mijn zoontje die heel lief water op me aan het sprenkelen was. Ik heb gevraagd of hij weg kon gaan. Mijn moeder heeft hem beneden achter de televisie gezet en is weer naar boven gekomen. Achteraf gezien was dit goed. Ik kan me van de volgende gebeurtenissen de volgorde niet meer herinneren en het lijkt ook wel alsof ik kleine stukjes kwijt ben. Ik weet bijvoorbeeld niet meer of Marieke gevoeld heeft of het hoofdje al in zicht was. Dat moet wel, want ik kan me wel herinneren dat ze zei dat ik mijn baby al kon voelen en dat hij in de vliezen geboren ging worden. Ze heeft in ieder geval nog met de doptone naar het hartje geluisterd. Alles was goed. En ik kon het hoofdje zelf voelen. Ik heb nog mezelf op een bepaald acupunctuurpunt gepressuurd. Op een gegeven moment gaf Marieke aan dat ik het laatste stukje even moest persen. Ik deed het niet. Ik had er helemaal geen zin in en ik geloofde ook dat het niet zou hoeven. Ik wist dat als ik zou persen dat dit wel pijnlijk zou zijn. Marieke kwam bij me zitten, sloeg een arm om me heen en vroeg of ik ergens bang voor was. 'Misschien wel', antwoordde ik. Even voelde ik de angst: angst voor de pijn als het hoofdje zou staan. Ik voelde dat ik niet zou hoeven persen, maar dat het dan nog lang kon gaan duren. Op het moment van deze gedachte, sloeg mijn gevoel om: ik was er klaar voor, ik wilde dat mijn baby nu zou komen.

Het laatste stukje
Het laatste stukje was heel heftig en ook wel heel pijnlijk. Ik heb het helemaal uitgeschreeuwd, ik voelde me heel dierlijk. Ik heb alles gegeven wat in me zat, alsof ik  een doodsstrijd leverde. Ik heb mijn kindje opgevangen.

Ik heb de bevalling gekregen, die ik wenste. Ik voel me gelukzalig en compleet.

Myrddin is in de vliezen geboren in bad. Ik was blij: zo was de kans op een strep-B infectie heel klein. Myrddin heeft zichzelf in bad aangelegd en na een uur zijn we uit het bad gegaan om de navelstreng te knippen. Ik heb een shake gedronken met een stukje verse placenta, kokosmelk en en de rest is gedroogd en verpulverd. Ik heb de bevalling gekregen, die ik wenste. Ik voel me gelukzalig en compleet. Ik kan nu volledig genieten van mijn kraamtijd, samen met mijn baby in bed.