Zoeken in deze blog

donderdag 28 juli 2011

Welkom lieve baby

Anne-Fay is geboren!
Ze is op 24 februari 2011 om 14:02 geboren, thuis, in bad.
Ze weegt 8 (!) pond!!
Ze is helemaal gezond en lekker vol.

Dit is het verhaal van de geboorte van Anne-Fay, de derde dochter van Femke. Tijdens haar zwangerschap had Femke zich voorbereid door middel van HypnoBirthing, een succesvolle zwangerschapscursus waarin je leert om diep te ontspannen en vanuit vertrouwen in je lichaam de natuur haar werk te laten doen. Veel vrouwen bevallen dankzij HypnoBirthing (of liever gezegd: dankzij zichzelf!) zonder pijn, of met maar erg weinig pijn. Zo ook Femke, die door niemand werd gestoord terwijl ze in bad de bevalkracht haar werk liet doen.

Weeën in de Prenatal
De bevalling liet een beetje op zich wachten. ik was het best zat want het werd mijn lichaam een beetje te veel. Mijn broertje Tim zei op de 22e al dat het vannacht zou beginnen, en dat deed het ook. Maar het stopte ook weer om 5 uur in de ochtend. De dag erna niks, de nacht erna niks, en de ochtend erna werd ik snikkend wakker van verdriet omdat ik bang was dat ik naar het ziekenhuis moest en dat het maar niet doorzette.
Toen vermande ik me en zei tegen Roland dat het me even niks kon schelen en ik naar Prenatal wilde voor een nieuw boxkleed. Dat hebben we gedaan. Voor we vertrokken begonnen de weeën weer voor de zoveelste keer, maar ik dacht 'ja daaaag ik ga gewoon doen wat ik wil', want mijn lichaam hield me al dagen voor de gek.
In de winkel heb ik ze toch al aardig weg staan werken, het was geen puffen maar verwelkomen, ademen naar de baby. Zo heb ik het gedaan, zonder probleem.

'In de winkel heb ik ze toch al aardig weg staan werken, het was geen puffen maar verwelkomen, ademen naar de baby.'

Toen we weer thuis kwamen ben ik in bad ging zitten. Heerlijk heb ik mijn weeën verwelkomd, het deed nauwelijks zeer als ik de concentratie vast kon houden. Om 12 uur 's middags zat ik in bad en om 2 minuten over 2 is ze geboren. Dat lijkt heel snel, maar ze zeggen dat het veel sneller gaat als je het niet tegenhoudt in je hoofd met pijn.


Niet toucheren 
Ik heb alles op gevoel gedaan. Ik had veel aan de HypnoBirthing cursus die ik tijdens mijn zwangerschap had gevolgd. Daar leerde ik dat je als vrouw je kind zelf kunt baren. Door alle mooie bevalfilmpjes en de mooie verhalen geloofde ik erin. Mijn HypnoBirthing docente Agna zei: 'Als vrouw ben jij de baas en niet de verloskundige. Je heb het recht om te zeggen wat je wil.' Agna vertelde ook dat toucheren eigenlijk een beetje flauwekul is (naar mijn eigen woorden vertaald hoor) en toen ging ik nadenken: Mijn vorige bevalling ging goed tot het moment dat er getoucheerd werd, ik raakte daar van uit mijn concentratie en toen deed het ineens veel pijn.

Mijn vorige bevalling ging goed tot het moment dat er werd getoucheerd. Ik raakte daar van uit mijn concentratie en toen deed het ineens veel pijn.
 
Op het laatste moment heb ik dus besloten om een geboorte plan aan mijn verloskundige te geven. Een beetje zenuwachtig vertelde ik wat ik wel en niet wilde omdat ik ergens wel een beetje twijfelde. Maar de verloskundige zei meteen dat ze dat wel aandurfde met mij omdat ze mij kende van de vorige bevalling. 

In bad
Ik ben begonnen in een zithouding afgewisseld met liggen, drijvend op mijn buik. Een beetje schuin zittend en daarna recht in lotus houding heb ik meditatief Anne-Fay verwelkomd. De meditatie die ik daarbij gebruikte kwam ter plekke in me op. Bij elke wee zei ik: 'Há fijn, open maar' en 'Welkom, lieve baby.' Dat hielp enorm.

Bij elke wee zei ik: 'Há fijn, open maar' en 'Welkom, lieve baby.'

Dit hield ik goed vol. Toen ik een uurtje in bad zat braken de vliezen, een kleine “ploef” en een verlichting omdat er water wegstroomde. Vlak daarna kwam Esther binnen, de verloskundige met wie ik uitgebreid mijn geboorteplan had besproken, samen met haar stagiaire. Ze gaf me zo veel vertrouwen. Ze vroeg of alles goed ging en wilde alleen even naar het hartje luisteren. Daarna ging ze samen met de stagiaire in de slaapkamer zitten, heel stil. Dat was fijn. Roland liep wat in en uit of zat op de wc te kijken. Hij kon niets anders voor me doen dan stil zijn en mij in mijn oergevoel laten. 

Op handen en knieën
Even later begon ik moe te worden en werd het heftiger; de persweeën dienden zich aan. Ik moest voor mijn gevoel ineens anders gaan zitten. Ik ging op handen en knieën en toen ging het vrij vlot. Esther kwam erbij kijken omdat ik 2 keer au zei. Toen heeft ze Anne-Fay haar schoudertjes iets gedraaid en daarmee geholpen. Daarna was ze er al! Huilend en wel ving ik haar op in mijn armen, zo fantastisch! Ik liet haar meteen aan mijn borst drinken. Alles deed het, en ik had de bevalling gehad waar ik op gehoopt had. Door de meditatie “welkom kleine baby” en het heerlijke water was de bevalling praktisch pijnloos! Anne-Fay was precies 8 pond en had een mooi bol koppie. De nageboorte liet nog even op zich wachten, die was ook groot, ruim een halve kilo. Als ik van tevoren had geweten dat ze zo groot was, dan had ik het vast niet gedurfd. En dat zou jammer zijn geweest, want alles ging perfect!

vrijdag 8 juli 2011

Gift of a doula

Hieronder het verslag van doula Jacky Bloemraad-de Boer, zoals zij dat na een bevalling aan de moeder gaf. Het verhaal van je bevalling is toch een prachtig cadeau op het kraambed! (een doula is: 'een coach die een vrouw ondersteunt tijdens de zwangerschap, de bevalling en de periode erna. Indien gewenst is de doula gedurende de hele bevalling aanwezig, hoe lang een bevalling ook duurt. Een doula wijkt niet van de zijde van de bevallende vrouw en is uitsluitend gericht op haar welzijn, door haar te masseren, te verzorgen, te bemoedigen en door gewoon aanwezig te zijn... Een doula geeft geen medische ondersteuning, zij begeleidt uitsluitend vanuit haar kunde en ervaring.'- geciteerd uit Vrije Geboorte. Deze doula was tegelijk ook verloskunde student, vandaar dat ze enkele medische handelingen uitvoerde.)


22-05-2010

At 08:30 - On Saturday the 22nd of May you sms me; "Hoi Jacky en Michelle, ik ben nu rustig aan begonnen met m'n weeën, gisteravond heldere druppels, vanochtend rose, nu helderrode druppels. A ..." To be honest I am anything but surprised even though you are only 39 weeks + 5 days. I sms you back to say, great and that I will hear when you wanted me to come.

At 09:17 -  I feel the need to hear your voice (just to check). I phone and you answer the phone in a clear and happy voice. You and Diana were having breakfast and there is lots of laughing going on. At this stage I discover that instead of Michelle (vroedvrouw, A.M.K.) reacting to your sms, her back-up has called you to discuss things. You seem unconcerned about it at this stage.
You get a contraction; it sounds quite strong but very short – it is actually interrupted by something Diana says and you end up laughing half way through. Having heard this I feel comfortable with not being there as yet and say again that you must call immediately if you want me to come. 


'You get a contraction; it sounds quite strong but very short – it is actually interrupted by something Diana says and you end up laughing half way through.'

10:03 – Diana calls: could I please come now?

10:30 – I arrive. Diana opens the door with a big smile. She says you are well into your contractions and that they seem to be coming close together. She has gotten the birth pool ready and seems to have things wonderfully under control. I love her already!
You are on your bed, the curtains are drawn, you are on hands and knees: head low on the bed, bottom in the air, knees spread wide. As I walk in you get a contraction; you make deep moaning sounds, and take short, strong breaths. The contraction is more than a minute long and you need all your concentration to work with it.
“I am feeling very stoned”, you tell me. Your head goes back down into the bed and your face disappears under your curls. I get you some water, ask Diana to fill a hot water bottle and then the next contraction is already there; they are 3 minutes apart and strong.

10:50 – You get into the birth pool (with these contractions I am not afraid that it may be too soon). You sigh with relief as you lower yourself into the (very) warm water. You are on your knees in a Japanese squat, hanging over the side. The contractions are coming in long powerful waves every 2 minutes and you make deep guttural sounds with each one. I am sitting in front of you, pushing the acupressure points on your hands.
You are suddenly very hot. “One bucket of cold water in!” You demand. I also ask for a cold cloth for your face and Diana rushes off to get both. You hang onto the side, relaxing between contractions even though you only have around 1 to 2 minutes to do so.

11:00 – I phone the midwife. It is Sophie-Anne; Michelle is away for the weekend. We discuss what to do. She is just arriving at a postpartum visit so we decide that I should check your dilation and get back to her if needed and otherwise she will come after her visit.

11:15 – I check you while you are on hands and knees in the bath. You have 6 to 7 cm with a thin well-effaced cervix! Your baby is nice and low (I think I feel the membranes even though you thought that they had broken) and his heartbeat is perfect.

You are very, concentrated but calm. There is much burping and then good deep sound during a contraction. You are in a wonderful rhythm, you know exactly what you want:  “One bucket out, one cold in!” you command. In fact it is like a perfectly composed symphony; you conduct, we play, there is no misunderstanding and no confusion. You have changed sides of the pool and now I place a cold wet towel under your head and arms and you disappear into you own world.



'In fact it is like a perfectly composed symphony; you conduct, we play, there is no misunderstanding and no confusion.'

11:35 – I place 4 acupuncture needles in your calves. These are for pain management. During contractions I am still pushing on the acupressure points on your hands.

11:45 – Sophie-Anne arrives. You are vaguely aware that she is there and we just continue the ritual of breathing and moaning through each contraction. It is quite obvious that you are in transition. You say “Fuck, nee!” and then in the very next breath we lock eyes and you say “JAAAA, ja, ja”.


'You say “Fuck, nee!” and then in the very next breath we lock eyes and you say “JAAAA, ja, ja."'

12:00 - I slip away and phone Michelle to check what she is has in mind. She is out of town and feels horrible about missing your birth. She asks me to call Bea to see if she will come. Bea does not answer her phone. I come back and take my place in front of you.

12:30 –In the middle of a contraction your breath catches and it becomes clear that you are just about ready to push!

12:35 – I quickly check you and find that you are fully dilated. Just then Bea calls me and I discuss with her whether she should come or not. To me it feels okay as we are and that for Bea to come now would only disturb the perfect balance.
I light a candle and bring it with me into the birthing room. You look up and call out, “BEA!” I say yes, she is here too.

12:45 – As the contraction hits you, you shout, “POEP, POEP, POEP!” and so you start to push. You stay as you are, on hands and knees in the bath, hanging over the side. I sit in front of you with a rebozo (doek die ook voor een speciaal soort massage wordt gebruikt, A.M.K.) around my torso and you hold onto the ends and pull with each wave that takes over your body.


13:00 - Sophie-Anne sees a bulge of the amniotic sac (de vliezen) emerging from your vagina during each contraction and within minutes it is staying visible between contractions as well.
Your baby is doing well. Every time I put the doptone onto your belly (I can’t see what I am doing as you are on hands and knees in the pool and I can’t find the heartbeat immediately) you say, “down a bit, to the right” and I’ll be damned if we don’t get a clear heartbeat every time! 
 
'Every time I put the doptone onto your belly (I can’t see what I am doing as you are on hands and knees in the pool and I can’t find the heartbeat immediately) you say, “down a bit, to the right” and I’ll be damned if we don’t get a clear heartbeat every time!'

13:15 – You are pushing beautifully but the contractions are a little short and so we move you onto the birthing stool in the pool because although it is going very well we feel you might need the change to improve the progress.

13:30 – I place an acupuncture needle into your head and with the next contraction you push like a champ and the baby’s head is born.

13:35 – Helder is born into the birth pool. He swims back towards you and then you gently lift him out of the water and up to you. His eyes are wide open and he looks at you while deciding whether to take his first breath. We rub his tiny feet and dry his back and head and then he murmurs and takes his first breath. You are in awe. He is so perfect. You hold him close and then put him down onto your knees to get a better look. He is calm and clear (helder). You get to know him while holding him on your lap and we wait for the placenta. Helder takes to your breast but not for long.

13:50 – We cut the umbilical cord.

14:00 - I give you some Angelica (it is said to bring the placenta like an angel) and take Helder from you as he is getting a little cold in the cooled down pool and I would like to dry him while Sophie-Anne can see if you can birth your placenta.

14:04 – Your placenta is born. You have done it!

After this you go to lie in your bed and Helder drinks at the breast like a prof!
I check Helder (he is perfect) and Sophie-Anne checks to see if you need any suturing. You have not torn at all! There are slight grazes on your labia but the rest of your vagina is beautifully in tact.

Annemieke, you had a dream birth. Not because you were lucky but because you choose for it, you educated, empowered and prepared yourself. You trusted in your body and you stayed true to your feelings and your intuition. This is something you should not look on lightly. Be proud and claim this powerful birth, it is truly yours.

Love
Jacky

woensdag 6 juli 2011

Natural birth is a powerful initiation

'A pregnant woman is participating in an event of miraculous significance. She is bringing into existence a new life that did not exist before. The quality of this life will be defined by the quality of birth. The genious of her body is designed to give birth with ease and grace. In our soft warm hands we are holding the keys to our future. Natural birth is a powerful initiation, a rite of passage for all involved. Within the sacred art of birth lies a pathway to the pure potentiality of life. This is birth as nature knows it. This is birth as we know it.'

Dit is de openingszin van de prachtige documentaire 'Birth as we know it'. Tijdens mijn laatste zwangerschap heb ik deze dvd van achter naar voren bekeken (behalve dan een deel van het middenstuk over de ziekenhuisbevalling en besnijdenis). Naast het wijze en inspirerende commentaar van de film zijn er ongelooflijk mooie bevallingen te zien, onder andere: Een thuis- en watergeboorte van een tweeling, bevallingen in de vrije natuur in de zwarte zee, een bevalling waarbij de moeder een orgasme beleeft, een doe-het-zelf bevalling (bevalling zonder vroedvrouw), een lotusgeboorte (geboorte waarbij de navelstreng niet wordt doorgeknipt maar met de baby verbonden blijft totdat deze na een paar dagen vanzelf loslaat. In Vrije geboorte heb ik hier over geschreven). Het indrukwekkendste van de film is wel de allerlaatste scène: een bevalling van een moeder die alleen in bad in totale ontspanning en vrede haar kind op de wereld laat komen terwijl haar drie kinderen toekijken. De vrouw lijkt niets anders te doen dan 'het' te laten gebeuren. Terwijl ze in een soort trance is, is ze tegelijkertijd wel helemaal wakker en aanwezig. Ze glimlacht zelfs even naar één van haar kinderen op het moment dat het hoofdje al naar buiten komt. Het lijkt de gewoonste zaak van de wereld, deze prachtige combinatie van gefocust zijn en ontspanning (zie foto's  hieronder).




In de laatste week van mijn zwangerschap stuurde ik filmmaakster Elena Tonetti een mailtje met de vraag of ze eens naar Nederland zou willen komen om een workshop te geven. Hier ging ze positief op in en nu organiseer ik als vrijwilliger haar 'limbic imprint recoding birthshops'!

Alles is nu geregeld: Elena Tonetti komt van 15 tot 18 oktober naar Zutphen om level 1 en 2 van haar birthshops te geven. En op 13 oktober geeft zij een lezing in De Roos in Amsterdam. Dit is een beschrijving van haar werk:

'We can heal ourselves and our collective past, as a tribe of humans on the face of the Earth, so the future generations will be able to thrive as a species. Elena's ‘Limbic Imprint Re-Coding’ workshops, DVDs and writings are focused on the conscious creation of a new humanity – re-designing, re-navigating, clearing the pathways from the debris of the past trauma and out-dated behavioral patterns, so our true fundamental core experience of living in the body could be based on love, compassion and common sense.

Whether we are birthing babies, or any of our dream projects, including our own upgraded versions of ourselves, we must first create new reference points in our own nervous system in order for us to know what it really feels like - to love, to feel safe, be supported in this world, to consciously sustain peaceful mindset in the midst of chaos and intensity,baby_hand_stand how to create from the place of Power that does not need to prove itself, because the only true Power there is - is Love.
We can learn to trust, to connect, to surrender to our own Greatness. It’s easier then we think. Elena's work is designed as a very graceful shortcut to recovering of our deep sense of self and desire to fully show up on this planet at this time. From the place of alignment with our Soul’s intention for this journey, we can truly create a new sustainable world of peace, functional economy and safe technology.

Birthshops are for anyone who was born into less than blissful circumstances and now wants to change the way it is affecting them in the Present. It is not only for pregnant women, but for all interested in shifting their behavioral patterns, rooted in their birth trauma.'

Het is een grote kans om aan de workshops van Elena mee te doen, want de in de Verenigde Staten wonende Russin zal de komende jaren niet veel meer reizen omdat ze aan een boek aan het werken is. De workshop is niet alleen voor zwangeren geschikt, maar voor iedereen die meer vanuit zijn / haar bron en in verbinding met de universele liefde wil leven. Aanmelden voor de workshop kan via http://www.birthintobeing.com/  En praktische info is te verkrijgen via mij