Zoeken in deze blog

woensdag 14 december 2011

Buidelen / kangaroo care

Huid-op-huid contact is een primaire behoefte van een pasgeboren baby, minstens een uur lang na de geboorte. Langer mag ook... Ik hield mijn dochtertje zo'n beetje de hele eerste week op mijn lichaam. Zij had mij nodig en ik haar. Ik had het nodig om haar te leren kennen, om haar dichtbij me te hebben - op mijn buik voelde ze al ver weg, dit wezentje dat al die maanden binnenin me was geweest.

Huid-op-huid contact is een primaire behoefte van elke baby, maar bij premature kindjes is het misschien wel van levensbelang (zie ook het filmpje hieronder). Het wordt sterk geadviseerd om premature kindjes huid-op-huid te dragen, dat heet buidelen of kangaroo care. Premature baby'tjes die dagelijks een paar uur huid-op-huid contact hebben, ontwikkelen zich beter dan baby'tjes waarbij dat niet gebeurt. Eigenlijk heel logisch, want alles draait om liefde! Een opsomming van de voordelen:
- betere lichaamstemperatuur
- meer genormaliseerde ademhalings - en hartritmes
- grotere gewichtstoename
- minder vaak voorkomen van ziekte aan de luchtwegen
- minder vaak voorkomen van ziekenhuisinfectie

Verder wijst onderzoek ook uit dat buidelen bij prematuren ervoor zorgt dat kindjes zich cognitief beter ontwikkelen, een lager stress niveau hebben, beter slapen, minder last van darmkrampjes hebben, minder pijn ervaren, zich motorisch beter ontwikkelen en dat de groei normaliseert. Het komt vaak voor dat een kindje dat wordt gebuideld veel eerder dan verwacht uit het ziekenhuis wordt ontslagen.

Hier een link naar een goed informatief artikel over kangaroo care: http://midwiferytoday.com

En hieronder een filmpje van een moeder die met 27 weken beviel van een tweeling, een jongetje en een meisje. Het jongetje stierf, zo zeiden de artsen. In de uren na de geboorte hield de moeder haar zoontje bij zich, om hem haar liefde te geven en afscheid te nemen. Het wonder geschiedde, want gedurende twee uur liefdevolle aandacht en moederwarmte begon het opgegeven jongetje meer en meer te bewegen en te ademen, hij leefde!



maandag 5 december 2011

Verhaal van een vredige HypnoBirthing badbevalling

De moeder in dit verhaal bereidde zich gedegen voor op de geboorte van haar tweede kindje. Ze deed een HypnoBirthing cursus en koos voor een holistisch verloskundige die gespecialiseerd was in badbevallingen. Zij stond ontspannen en vol vertrouwen in de zwangerschap en haar bevalling verliep in dezelfde sfeer. 

 

41 weken en 2 dagen zwanger: Rond 17.15 uur voel ik wat krampen en vraag me af of het begonnen is. Mijn man gaat ons zoontje ophalen bij de gastouder en ik blijf thuis. Al snel is het duidelijk: ja hoor, dit is het!  Ik bel de vroedvrouw om te laten weten dat het begonnen is.
Mijn man en zoontje eten een opgewarmde pannenkoek en ik heb nog nauwelijks mijn concentratie nodig voor de golvingen. Ik lig heerlijk op de zitzak. Tussen de golvingen door eet ik ook wat. We bellen de kraamzorg voor het “rommeltelefoontje”. Mijn man brengt ons zoontje naar bed. Dit duurt ongeveer een uur en ik ben alleen in de kamer en heb het prima. De golfademhaling is erg prettig (de golfademhaling s een ademhaling die bij HypnoBirthing wordt gebruikt, AMK).

Later op de avond belt de vroedvrouw terug of ze al nodig is. Ik twijfel. De golvingen worden iets sterker maar komen nog steeds onregelmatig en vrij lang van elkaar. Omdat ik het twijfelen of het al tijd is om de vroedvrouw weer te bellen afleidend vind is het toch wel prettig als ze al komt. Ergens rond half elf is ze er. Ik lig nog steeds op de zitzak en tussendoor praten we wat. Het is heerlijk rustig in huis en de sfeer is goed. Op de achtergrond staat de HypnoBirthing CD aan en op sommige momenten is het fijn om daar bewust naar te luisteren.

In de golfademhaling “verplaats” ik de golf van mijn stuitje naar voren, richting geboortepad, het  is daarmee ook niet meer pijnlijk maar een soort krachtige beweging naar beneden.

Tot ongeveer elf uur gaat het allemaal heel rustig, de golvingen komen niet snel na elkaar. Het zijn, net als vorige keer, rugweeën. Alleen dit keer kan ik er echt wat mee. In de golfademhaling “verplaats” ik de golf van mijn stuitje naar voren, richting geboortepad (het geboortekanaal wordt in HypnoBirthing geboortepad genoemd, omdat het woord kanaal de indruk wekt van een rechte weg, AMK), het  is daarmee ook niet meer pijnlijk maar een soort krachtige beweging naar beneden. Ik ervaar alleen pijn op de momenten dat ik naar de wc ga. Dan komt er meteen een wee, die pijnlijk is en ik vind het opeens zwaar. Zodra ik weer ga liggen gaat het al snel goed.

Mijn man gaat mee in bad en zit achter me en ondersteunt me.

Daarna gaat het opeens heel snel. Ik ga na een toiletbezoek in bad. Mijn man gaat mee in bad en zit achter me en ondersteunt me. In bad veranderen de golvingen direct. Ze worden korter en heviger. De vroedvrouw voelt naar de mate van opening om in te schatten of de kraamzorg al moet komen. Voor mij hoeft het niet, maar ik ben eigenlijk ook wel benieuwd of ze mijn gevoel gaat bevestigen. Ik heb al een tijdje het gevoel dat ik al naar beneden adem aan het eind van elke golving (in HypnoBirthing wordt er niet met kracht geperst, maar wordt de baby in rust naar beneden geademd, AMK). Het blijkt dat ik bijna volledige opening heb. Vanaf dat moment verlies ik steeds aan het begin van de golving mijn concentratie en heb ik een moment van radeloosheid. Ik ben niet in de “trance” gekomen die ik met de veel zwaardere bevalling van mijn zoontje had, waarschijnlijk omdat het nu zo snel gaat. Gelukkig is het steeds maar een kort moment en kan ik daarna mezelf hervatten en weer op mijn ademhaling letten en oergeluiden maken. Daarbij adem ik naar beneden. Het helpt dat de vroedvrouw me vertelt dat de paniek er zijn mag.

Daarna is er een pauze, een prachtig moment tussen mijn man en mij met alleen het hoofdje nog geboren, we voelen het allebei.

Opeens voel ik met grote kracht het vruchtwater naar buiten komen en meteen daarna voel ik het hoofdje tegen de uitgang drukken, wat een bijzonder gevoel. Vanaf dat moment heb ik geen enkel moment van wanhoop meer, alleen grote opwinding! De baby komt eraan! Ik had nooit verwacht dat het zo snel zou gaan. Vanaf dat moment pers ik in mijn enthousiasme flink mee. De golving daarna kan ik het hoofdje voelen en nog eens één verder wordt het hoofdje geboren. Daarna is er een pauze, een prachtig moment tussen mijn man en mij met alleen het hoofdje nog geboren, we voelen het allebei. Daarna komt met één keer zacht persen haar lijfje. Ik pak haar zelf en na een halve minuut haal ik haar boven water. Wat een mooi moment! We hebben een dochter! 

Het klikt niet met de kraamverzorgende en ze verstoort de rust die er is met haar vele vragen en opmerkingen.

Onze dochter is geboren om 0.48 uur. Ze is 4400 gram. Ze is prachtig!
Kort na de geboorte komt de kraamverzorgende binnen. Gelukkig is ze te laat. Het was heel mooi en sereen zo met alleen ons drieën en de vroedvrouw. Het klikt niet met de kraamverzorgende en ze verstoort de rust die er is met haar vele vragen en opmerkingen.
Helaas is ons kleine meisje erg onder de indruk van de geboorte, ze huilt hard, 20 minuten lang, voordat ze rustig wordt en ons aankijkt. Nog in bad drinkt ze voor het eerst bij me. De hele eerste dag is ze erg prikkelbaar en duidelijk niet happy. Gelukkig is dat allemaal goed gekomen en hebben we nu juist een heel rustig, gelukkig en ontspannen meisje. Ze drinkt goed en vaak en doet het goed. Ze is op dag 5 alweer op haar geboortegewicht.

Het was niet zo rustig als ik gehoopt had maar ik heb het wel heel bewust meegemaakt.

Ik vond het een prachtige geboorte. In eerste instantie was ik ook nog wel erg onder de indruk van de heftigheid en dacht ik dat ik in die laatste fase weinig aan HypnoBirthing had gehad. Maar dat is niet zo, inmiddels ben ik bijgekomen en realiseer ik me hoe mooi en bijzonder deze ervaring was. Het was niet zo rustig als ik gehoopt had maar ik heb het wel heel bewust meegemaakt. Mijn man ook. Ik ben (op die enkele momenten na) bij mezelf gebleven en kon contact houden met mijn kindje. Het moment dat het hoofdje geboren is was geweldig. En ook daarna, het lijfje geboren voelen worden en mijn kindje zelf aanpakken.


Het eerste wat hij vraagt is: “Kan die al lopen?”

Pas na geruime tijd is de navelstreng afgeklemd. Daarna ben ik het bad uitgegaan en had mijn man een prachtig moment samen met onze dochter. Vervolgens heb ik zelf met gemengde gevoelens de navelstreng doorgeknipt. Fysiek los van mij maar nog lang niet op eigen benen.  Ze is gewogen en nagekeken en dit is een moeilijk moment voor haar en voor mij. Ik ben er helaas niet bij. En als dan het navelvetertje per ongeluk kapot getrokken wordt en ze hartverscheurend huilt weet ik niet wat er gebeurt. Ik wil bij haar zijn! Daarna komt ze gelukkig bij me terug. Ik word nagekeken en krijg één hechting. Weer gaat ze hard huilen. 

Pas na geruime tijd is de navelstreng afgeklemd.


Rond drie uur wordt ons zoontje wakker en maakt kennis met zijn zusje. Hij reageert fantastisch goed. Het eerste wat hij vraagt is “kan die al lopen?”. Later in de week wordt dat:  “Die kan nog niet lopen he? Want als die gaat lopen dan gaat ie vallen. Dan heeft die au.” Heel schattig!

Onze dochter ligt de eerste dagen vrijwel altijd bloot bovenop me.

De kraamweek is heel fijn. Na een slechte start met de eerste kraamhulp die de eerste dag allerlei onnodige onrust veroorzaakt  en maar blijft aandringen om bij te voeden krijgen we een andere, prettigere kraamhulp. Onze dochter ligt de eerste dagen vrijwel altijd bloot bovenop me. Pas na een vijf dagen kleden we haar voor het eerst aan en na negen dagen gaat ze voor het eerst in bad.

We zijn enorm gelukkig met onze dochter en kijken terug op een prachtige geboorte...

dinsdag 15 november 2011

Birth into being - terug naar de liefdesbron

Afgelopen week was ik samen met mijn man René in Noord-Ierland waar we de Apprenticeship Training volgden van Elena Tonetti-Vladimirova. Deze van oorsprong Russische  spirituele meester (of wijze vrouw, of wegbereider...) reist de hele wereld over om haar workshops te geven. Zij is bekend geworden als de maakster van de documentaire Birth as we know it, een film waarin de magie en spiritualiteit van geboorte (en dus ook van leven) op een onbeschrijflijk mooie manier wordt getoond. Elena's poëtische commentaar gedurende de film heeft mij tijdens mijn laatste zwangerschap diep geraakt en enorm geïnspireerd tijdens het schrijven van Vrije geboorte. Haar krachtige en tegelijk zachte woorden hebben een wonderlijke directe werkzaamheid. Als zij bijvoorbeeld zegt: 'Love is a highly coherent field', dan ervaar ik de waarheid hiervan in al mijn cellen. En ik ben niet de enige, van over de hele wereld komen mensen op Elena's workshops af. In Noord-Ierland volgde ik zo met een groep van 22 mensen uit allerlei verschillende landen haar tiendaagse opleiding.

Elena Tonetti werkt met geboorte en met zwangeren. Maar haar werk gaat veel verder dan alleen geboorte. Het gaat ook over geboorte in het groot, over terugkeren naar wie je werkelijk bent. Het gaat over wakker worden en de waanzin inzien van de nachtmerrie die je voor jezelf hebt gecreëerd door de verantwoordelijkheid voor je eigen geluk uit handen te geven, door het leven de schuld te geven. Een deelneemster zei: 'In de training leer je om weer een 'elder' te worden, om je innerlijke autoriteit terug te vinden.'

Het is moeilijk om uit te leggen wat ik heb geleerd. Ik vind 'spiritual midwifery' of  'spiritueel vroedvrouwschap' het meest in de buurt komen. Elena Tonetti was mijn spirituele vroedvrouw, en ik heb van haar geleerd om zelf spirituele vroedvrouw te zijn, om mensen te begeleiden in de reis terug naar zichzelf.
Ik ben zelf op een bepaalde manier weer geboren, door geen steen onomgedraaid te laten en mij weer van top tot teen te verbinden met de levensadem. Patronen die al vanaf mijn eerste kindertijd (en waarschijnlijk al daarvoor) in het geheim richting gaven in mijn leven, zijn ontmanteld. En dat was niet altijd prettig of aangenaam om mee te maken. Integendeel, het lelijkste kwam boven, maar juist daardoor kwam er ruimte voor het mooiste.
Het meest verbazingwekkende vond ik dat het juist de zogenaamd kleine dingetjes waren die mij het meest in de weg zaten. Ik heb al jarenlang een diep gevoel van spiritualiteit en een weten dat het leven meer is dan alleen de fysieke schil. Maar juist door dat besef kon ik makkelijk over  zogenaamd onbelangrijke details heensurfen. Door die kleine dingetjes serieus te nemen en ze te erkennen, bleek dat het grote negatieve machthebbers waren die zich voordeden als onschuldig en zo ongemerkt gevoed en in stand gehouden konden blijven worden. 
In de week van de training  droomde ik dat ik in het donker in een lift naar beneden ging. De lift stopte niet waar hij zou moeten stoppen, maar ging nog verder naar beneden met een enorme vaart. Ik was niet bang. 
Juist door in de diepste diepte te gaan, kon ik naar de sterren reiken. Boven en beneden, binnen en buiten, vrouw en man, dood en geboorte - in het midden vond ik mezelf terug.

De eerste vier dagen van de workshop had Elena ook al in Zutphen gegeven, in de vierdaagse die ik hier voor haar had georganiseerd. Deze workshop heette 'Limbic imprint recoding'. Limbic imprint recoding is een krachtige oefening waarbij je teruggaat naar het allereerste begin van je leven, naar het moment waarop je kiest om geboren te worden. Het beginpunt is dus de levenswens, en de beslissing van jouzelf, een ziel, om naar de aarde te komen. Vervolgens maak je deze reis naar de aarde helemaal vanuit liefde en heelheid. Door deze oefening worden de trauma's uit onze allereerste minuten, uren en dagen (die wij bijna allemaal wel hebben) op een heel intense manier geheeld, er is liefde vanaf het moment van conceptie en zelfs ervoor. Het echte geboorteverhaal wordt wel erkend, maar het drama ervan niet. De kern is dat wij als mensen echt vrij zijn, we hebben altijd een keuze en die keuze is liefde. Het referentiepunt verandert door oefeningen als deze, het is een soort van terugkeer naar de eigen blauwdruk, die liefde is. Al het andere is een illusie. Dit soort oefeningen zijn bijzonder geschikt voor zwangeren, omdat zij de weg vrij maken voor een geboorte zonder ballast en angst. Patronen die al generaties lang op een onbewuste manier worden doorgegeven houden geen stand en het kindje kan echt in vrijheid worden geboren.

In de rest van de 10-daagse apprenticeship training leerden wij hoe we anderen kunnen begeleiden om zichzelf te hervinden. Dit kan natuurlijk niet op een andere manier, dan dat je zelf ook blijft leren. Het was prachtig om de deelnemers stuk voor stuk van binnenuit te zien stralen, om de zorgen van hun gezichten te zien glijden en hun ware gezichten te zien open gaan, zo veel schoonheid... En nu gaan we dus op onze eigen manier aan de slag om Birth into Being workshops en consulten te geven. Want, zoals op het certificaat staat: 'This entitles the bearer to conduct Birth into being workshops of his own format and design, as we believe it is not what we do, but how we do it and who we are that makes a difference to others.'
In de 'Giant's circle' op 11-11-2011

zondag 30 oktober 2011

Breiende vroedvrouwen

Breiende vroedvrouwen voor niet- gemedicaliseerde geboorte?

Oorspronkelijk artikel door Michel Odent in Midwifery Today magazine nr 71, herfst 2004
Vertaald en bewerkt door Lieve Huybrechts, vroedvrouw in België

Een van mijn vriendinnen vertelt nog graag het verhaal van de geboorte van haar oudste zoontje. Zij beviel in de tijd dat ik nog in het moederhuis werkte, maar ik was als haar vriendin meegkomen buiten mijn normale werktijd om haar arbeid te begeleiden. Het was een ongecompliceerde eerste geboorte. Maar Suzanne kreeg het op een gegeven moment erg moeilijk. Zij zat op een matrasje op de grond in de armen van haar man haar ontsluitingweeën op te vangen. Zij vertelt: 'Ik zag het ineens niet meer zitten, de weeën overspoelden mij en het leek alsof er geen rustpauze was. Ik kon het niet meer houden en begon heel angstig te worden dat het verkeerd zou gaan, dat ik niet gewoon zou kunnen bevallen zoals ik het graag zou willen. Op dat moment opende ik mijn ogen en zag Lieve daar heel rustig zitten handwerken. Toen dacht ik: als Lieve daar zo rustig zit, dan zal alles wel normaal zijn en dan kan ik het ook. Ik deed mijn ogen toe en ging verder.'

Nu als zelfstandige vroedvrouw heb ik altijd een handwerk in mijn auto liggen waar ik gedachtenloos aan kan werken tijdens een arbeid. Het geeft mij een heel rustig gevoel en ook aan de ouders geeft het een heel rustgevende indruk, ik ben er, maar mijn aanwezigheid legt geen druk op hen. Soms herkennen ze een werkstuk later als het af is en dan zeggen ze heel fier: daar was jij aan bezig toen ik in arbeid was.

Michel Odent denkt ook met weemoed terug aan de rustige, kleine kamers, met gedempt licht en een vroedvrouw die ergens rustig in een hoekje zat te breien. Hij is ervan overtuigd dat deze situatie duidelijk bijdroeg aan een gemakkelijke geboorte. [1]


De fysiologische effecten van repetitieve handelingen

Het is nuttig om zo een scenario te gaan interpreteren in de wetenschappelijke context van de 21 ste eeuw. Tijdens het congres van de British Society Conference in april 2004 presenteerde Dr. Emily Holmes van de universiteit van Cambridge haar studies over de effecten van repetitieve handelingen, zoals breien tijdens stressvolle situaties.
In een studie kregen vrijwilligers videobeelden te zien van echte, bloederige auto-ongevallen met doden. Sommige deelnemers kregen een repetitieve taak, zoals een opvolging van 5 nummers intikken op een toetsenbord terwijl ze toekeken.
Degenen die dat deden hadden minder flashbacks gedurende de volgende dagen dan de anderen die gewoon toekeken. Men kan uit de studie van Dr Holmes concluderen dat een repetitieve taak een enorme impact kan hebben op het reduceren van spanning. Dr Holmes zegt dat haar onderzoek overeenkomt met de acties van de beruchte ‘tricoteuses’ van de Franse Revolutie, zoals Madame Defarges, die al breiend toekeek terwijl mensen onder de guillotine werden onthoofd en die blijkbaar nooit een posttraumatische stress ziekte vertoonde. Dr Holmes verwijst ook naar het gebruik van ‘worry beads’ een soort parelketting in veel culturen zoals in Griekenland als een manier om om te gaan met gespannen situaties.

Omdat hoge adrenaline waarden zeer aanstekelijk zijn hangt dus het verloop van een arbeid sterk af van de adrenalinewaarde van de mensen uit de omgeving van de vrouw in arbeid.

We kunnen deze bevindingen vertalen in een fysiologische taal en besluiten dat het eigen adrenalinegehalte van een vroedvrouw zo laag mogelijk gehouden wordt als ze uren en uren breit. Omdat hoge adrenaline waarden zeer aanstekelijk zijn hangt dus het verloop van een arbeid  sterk af van de adrenalinewaarde van de mensen uit de omgeving van de vrouw in arbeid.


Primair doel

Deze overwegingen spelen een enorme rol in een tijd dat we moeten leren denken op lange termijn en in termen van beschaving. Het doel van het geboortebeleid in de toekomst zou moeten zijn dat zoveel mogelijk vrouwen vaginaal zouden moeten kunnen bevallen, dankzij een ongestoord samenspel van hormonen. De toekomst van onze beschaving staat op het spel.

Alle zoogdieren moeten zich veilig voelen tijdens de geboorte: zij kunnen de geboorte uitstellen als er gevaar dreigt.

De essentiële eerste stap is dat we ons begrip van de geboorte fysiologie versterken en de  basisbehoeften van de vrouw in arbeid herontdekken. Deze basisbehoeften delen we met alle zoogdieren. Alle zoogdieren moeten zich veilig voelen tijdens de geboorte: zij kunnen de geboorte uitstellen als er gevaar dreigt. Elke boer weet dat hij geen merry meer moet veranderen van stal als ze in arbeid is en de meeste vroedvrouwen weten ook dat de arbeid van een vrouw na aankomst in het ziekenhuis dikwijls een tijd sterk vermindert tot de vrouw zich terug veilig voelt in de nieuwe situatie.

Alle zoogdieren hebben privacy nodig: zij hebben strategiën om te voorkomen dat ze bekeken worden tijdens de geboorte. Wij hebben deze basisbehoeften vegeten na duizend jaren van cultureel gecontroleerde geboorten, tientallen jaren van geïndustrialiseerde bevallingen en vermeerdering van ‘methoden’ van ‘natuurlijke’ geboorte (alsof de woorden ‘methode’ en ‘natuur’ compatibel zouden zijn) zijn.

Het eerste doel zou moeten zijn om de nood aan medicatie te verminderen, omdat alle medicatie gedurende arbeid farmacologische vervangingen zijn voor de hormonen die een vrouw zou moeten laten stromen tijdens de geboorte.

Het eerste doel zou moeten zijn om de nood aan medicatie te verminderen, omdat alle medicatie gedurende arbeid farmacologische vervangingen zijn voor de hormonen die een vrouw zou moeten laten stromen tijdens de geboorte. Deze medicatie blokkeert het vrijkomen van de natuurlijke hormonen en hebben niet dezelfde gedragingen.
Bijvoorbeeld kan een oxytocineinfuus effectief de contracties stimuleren (een perifeer en mechanisch effect), maar het bereikt de hersenreceptoren niet en heeft geen effect op het gedrag. Elke medicatie die gebruikt wordt tijdens de geboorte heeft ernstige nevenwerkingen. Iedereen die de databank  bekijkt die focust op de lange termijn effecten van wat er gbeurt tijdens de ‘primale periode’, zal zich ervan kunnen overtuigen dat medicatie moet vermeden worden tijdens de geboorte.[2]

Wanneer de basisbehoeften van een vrouw in arbeid en de specifieke rol van de vroedvrouw beter werd geïnterpreteerd zou een ommezwaai naar geboorte zonder medicatie niet een onbereikbaar ideaal zijn.

Wanneer de basisbehoeften van een vrouw in arbeid en de specifieke rol van de vroedvrouw beter werd geïnterpreteerd zou een ommezwaai naar geboorte zonder medicatie niet een onbereikbaar ideaal zijn. Medicatie zou dan voornamelijk gebruikt worden in het geval van een keizersnede, een veilige operatie in een goed uitgeruste en goed georganiseerde materniteit.

Er zijn ook degelijke redenen waarom electieve keizersneden zoveel mogelijk zouden moeten vermeden worden. Er is geen enkele zekerheid dat bij een geplande keizersnede het kind en vooral zijn longen volledig matuur zijn. Maternele en foetale hormonen samen met het verloop van de arbeid dragen bij tot de longrijping. De verhoogde kans op respiratoire problemen bij een keizersnede is voldoende aangetoond.
Over het algemeen impliceert een geplande keizersnede dat de foetus niet deelgenomen heeft aan het starten van de arbeid. Het houdt ook in dat hij de kans niet heeft gekregen om zijn systeem van stresshormonen te activeren, die op dat moment zijn levenswil activeren. Moeilijkheden met borstvoeding komen ook meer voor bij een geplande, dan een niet- geplande keizersnede.  Daar bovenop is ook de kans op een goede vaginale geboorte groter na een keizersnede bij een vrouw in arbeid.
Aan de andere kant is het ook wel belangrijk om een spoedkeizersnede te vermijden. Alle statistieken bevestigen het gevaar van zo’n situatie.


Toekomstperspectieven

We moeten een binaire strategie voorbereiden met twee basis scenario’s. [3]
Het geboorteproces is normaal via de vaginale weg. Ondanks verschillende generaties van gemedicaliseerde bevallingen zullen deze afnemen wanneer het belang van privacy en de kunst van de authentiek vroedvrouwen weer worden ontdekt.
Wanneer het geboorteproces niet rechtlijnig blijkt te zijn  zou dit moeten leiden tot een niet-dringende keizersnede tijdens de arbeid. De kritische taak is hier om tijdig in te zien of een keizersnede nodig is. We hebben  niet -farmacologische tests nodig,  die aangepast zijn aan het beleid van de 21 ste eeuw. De ‘geboorte-bad-test’ is een goed voorbeeld van een werktuig dat aangepast is aan futuristische scenario’s. Het is gebaseerd op een simpel feit. Wanneer een vrouw die stevig in arbeid is in het geboortebad gaat en zich kan onderdompelen in water op lichaamstemperatuur, zou er een duidelijke vooruitgang moeten zijn binnen een uur of twee. Indien een reeds gevorderde ontsluiting hetzelfde blijft ondanks het water, privacy en gedempt licht, dan kan men besluiten dat er waarschijnlijk een serieuze hindernis is. Dan is er weinig reden om nog verder te gaan, het is dan wijzer om een niet dringende keizersnede te doen.
Zo een simpele binaire strategie die gebaseerd is op een beter kennis van de geboorte fysiologie en die rekening houdt met de veiligheid van de moderne keizersnede is compatibel met zowel het beleid zonder medicatie, als met een laag percentage aan chirurgisch ingrijpen. Het is niet onbereikbaar; Ik (Michel Odent) had zo een strategie ontwikkeld in het ziekenhuis van Pithiviers in Frankrijk. Minder behoefte aan medicatie en een laag percentage  keizersnede zou het resultaat kunnen zijn van het herontdekken van de basisbehoeften van vrouwen in arbeid, eerder dan een primaire doelstelling.

Zo een herontdekking houdt een hergebruik in van de authentieke kunde van de vroedvrouw. Autenthieke vroedvrouwen zijn handig in toepassen van trucjes waardoor de adrenaline gehalten verlaagd worden. Vaders die uren water moesten koken terwijl de vroedvrouw aan het breien was liepen niet het risico op een postnatale depressie. We kunnen dromen van de dag waarop de Vrodvrouwen conferencies een breiworkshop bevatten.
Deze overwegingn zouden niet mogen leiden tot simplistische conclusies. We suggereren niet dat alle vroedvrouwen experten moeten zijn in kunstbreiwerk. Wij willen onderlijnen dat de hoofdbezigheid van een authentieke vroedvrouw gemakkelijk op een fysiologische manier kunnen uitgelegd worden. Zij zijn gebaseerd op het antagoniosme adrenaline-oxytocine. Met andere woorden, zij zijn gebaseerd op het feit dat stresshormonen de release en de werking van de hormonen die nodig zijn om de baarmoeder goed te laten werken onderdrukken  gedurende arbeid en bevalling.

Daarom is het belangrijkste aspect in de vroedvrouwenkunst  dat de aanstaande moeder beschermd wordt tegen alles wat haar adrenalines kan doen stijgen.

Daarom is het belangrijkste aspect in de vroedvrouwenkunst  dat de aanstaande moeder beschermd wordt tegen alles wat haar adrenalines kan doen stijgen. Dit is wat ontelbare vroedvrouwen instinctief gedaan hebben, zonder dat er moest gewezen worden op het fysiologische belang.
Maar in een tijd waar de authentieke vroedvrouw herontdekt moet worden, is het nuttig om de intuïtieve kennis en de wetenschappelijke perspekieven te verenigen.

Een goed begrip van het fysiologisch proces doet de vroedvrouw ervoor zorgen dat niemand in de buurt van de vrouw in arbeid onder invloed van adrenaline is. Het zorgt er ook voor dat zij zich bewust is van haar eigen adrenaline gehalte. Dat is waarom breinaalden de symbolen kunnen worden van een vernieuwde, simpele en goedkope techniek.


[1] Odent, M., (1996, Spring). Knitting needles, cameras and electronic fetal monitos. Midwifery Today 37: 14-15

 [2] Birthworks Primal Health Research
www.birthworks.org/primalhealth

[3] Odent, M. (2004). The Caesarian. London: Free Association Books

maandag 3 oktober 2011

De bevalling die ik wenste

Dit is het verhaal van de tweede bevalling van acupuncturiste Daniëlle. Zij koos bewust voor een vroedvrouw bij wie zij zich veilig en vertrouwd voelde en zij bereidde zich grondig voor met onder andere acupunctuur en HypnoBirthing. De bevalling verliep heel anders dan de vorige - rustiger, vrediger, meer ontspannen en zonder medische ingrepen.

Anders aanpakken
Ik ben zwanger van mijn tweede kindje. Deze bevalling ga ik het anders doen. Ik sta er niet meer onbevangen in en dat wil ik terug. Maar ik zorg er wel voor dat ik alles rondom mijn bevalling goed geregeld heb. Mijn eerste bevalervaring was niet fijn. Toen ben ik met 42 weken en 4 dagen door middel van een inleiding bevallen in het ziekenhuis. Dat was een teleurstelling: niet alleen had ik me ingesteld op een thuisbevalling, ik was ervan overtuigd dat mijn kindje uit zichzelf zou komen. Toen mijn zoontje hartproblemen kreeg, moest ik ingeleid worden. In het kort: ik kreeg direct een weeënstorm, het hartje van mijn baby trok de weeën niet goed, veel stress, kreeg bijna een keizersnede (afgewend door bijpompen nepvruchtwater), stoorde me enorm aan de verpleegkundigen (die naast mijn bed stonden te joelen), was blij met een ruggenprik (terwijl ik die vooraf absoluut niet wilde), de co-assistent rende tijdens het persen steeds weg (vanwege onderbezetting) en ik moest persen en mocht niet schreeuwen, ik kreeg koorts. Mijn zoon, Dagomar, is met behulp van een zuignap en een knip geboren. Daarna ben ik samen met Dagomar een week in het ziekenhuis gebleven, omdat ik een streptokokken-B infectie opgelopen had en Dagomar heeft de eerste weken de borst geweigerd. Zo verteld lijkt het wel een traumatische ervaring, toch keek ik er ook wel positief op terug. Het moment dat Dagomar geboren werd, was natuurlijk geweldig. Hij was gezond en ik was bevallen via de natuurlijke weg. 

Het borstweigeren was afschuwelijk om mee te maken, maar het is uiteindelijk goed gekomen en het is de reden waarom ik vrijwilligerswerk ben gaan doen bij een borstvoedingsorganisatie. 

De ruggenprik had me ook iets moois gegeven: Ik kreeg in korte tijd volledige ontsluiting en dat voelde alsof er van binnen een lotusbloem open ging. Het borstweigeren was afschuwelijk om mee te maken, maar het is uiteindelijk goed gekomen en het is de reden waarom ik vrijwilligerswerk ben gaan doen bij een borstvoedingsorganisatie. Deze zwangerschap en geboorte is ook de reden waarom ik me in mijn acupunctuur ben gaan specialiseren op het gebied van gynaecologie.
Toch had ik me de geboorte van ons kind anders voorgesteld: thuis en intiem, een rustiger verloop, net zoals de geboorteverhalen van mijn moeder.

Niet over rozen
Tijdens een geboortenetwerk voor alternatieve genezers kwam ik holistisch verloskundige Marieke Verschelling  tegen. Haar uitstraling vond ik heel bijzonder. 'Als ik ooit weer zwanger word, dan zou ik haar er heel graag bij hebben', dacht ik. Een half jaar later was ik zwanger. Ik heb Marieke gelijk gebeld.
Mijn zwangerschap liep niet over rozen. Ik had direct het gevoel dat er iets mis was. Met 10 weken kreeg ik een ernstige bloeding en ben een week in het ziekenhuis gebleven. Het duurde weken voordat ik mijn energie weer terug kreeg. Met 16 weken kreeg ik uitstralende pijn en bandenpijn en heb een tijd lang een rolstoel nodig gehad. Met chiropraxie en Chinese kruiden heb ik deze pijn weer helemaal onder controle gekregen.     


Ik heb mijn hersenen gebrainwasht met positieve bevalervaringen en affirmaties.

Toen ik 30 weken zwanger was, kwam de angst voor de bevalling hevig opzetten. Mijn vorige bevalervaring was zo beklijfd in mijn lichaam. Ik had besloten om dit keer alles uit de kast te trekken om de geboorte anders te doen verlopen. Ik ben begonnen met geboortevoorbereidende kruiden en acupunctuur. Dit in combinatie met HypnoBirthing heeft me veel gebracht. Ik heb mijn hersenen gebrainwasht met positieve bevalervaringen en affirmaties. Daarnaast een aantal ademhalingen geleerd, waardoor je je lichaam kunt volgen tijdens de bevalling en geen pijn hoeft te ervaren.

Heel bijzonder vond ik het ritueel samen met een aantal zwangere vrouwen, mijn moeder, Marieke en een andere holistisch verloskundige om onze angsten voor de bevalling los te mogen laten en de ruimte die ontstond te vullen met positieve affirmaties.
 
Voorbereidingen
Het dagelijks luisteren van de HypnoBirthingcd, vlak voor het slapen gaan, heeft me heel veel rust gegeven en daardoor kon ik mijn angsten los laten. Ook het doen van een ritueel samen met Marieke en mijn vriend heeft weer voor een positieve focus op de bevalling gezorgd. En heel bijzonder vond ik het ritueel samen met een aantal zwangere vrouwen, mijn moeder, Marieke en en andere holistisch verloskundige om onze angsten voor de bevalling los te mogen laten en de ruimte die ontstond te vullen met positieve affirmaties. Heel krachtig en mooi zo'n gezamenlijke sessie: dat had ik nooit verwacht. Ik heb een geboorteplan gemaakt, een collega-acupuncturist heeft me vanaf 36 weken wekelijks behandeld voor 'voorbereiding op de bevalling'.

Het werd een prachtige bevalkamer met kleurige doeken, mooie afbeeldingen en een grote foto van ons gezin.

Ik heb een opblaasbaar bevalbad gekocht. Ik ben de geboortekamer gaan inrichten: een kast vol kruiden, homeopathie, acupunctuurnaalden, magneten en dergelijke voor pijnbestrijding tijdens de bevalling en om mogelijke problemen op te lossen (bijv. weeënzwakte, koorts). Het werd een prachtige bevalkamer met kleurige doeken, mooie afbeeldingen en een grote foto van ons gezin. Het bad heeft er weken vóór de bevalling gestaan. Ik vond het fijn om er te komen en me voor te stellen dat hier mijn kindje geboren zou worden. Dagomar, nu 3,5 jaar oud, kwam er ook graag en dan mijmerden we hoe hier in dit bad zijn broertje geboren zou gaan worden. Mijn moeder zou uit Limburg naar Utrecht komen om de bevalling bij te wonen en er voor Dagomar te zijn (die ook bij de bevalling zou mogen zijn als hij dat wilde). Het enige waar ik een beetje bang voor was, was dat ik misschien wel teveel geregeld had, teveel voorbereidingen had getroffen om het anders te doen. Maar ik kon niet anders, ik wilde niet het gevoel hebben van de eerste bevalling: 'Had ik maar...'  

Ruimte
In de 41e week begon ik toch weer te stressen. De angst om over tijd te gaan en dus naar het ziekenhuis te moeten werd steeds groter. Ik had wel al een aantal nachten wat buikpijn gehad, maar er zette niets door. Met Marieke heb ik afgesproken dat ik ook nog na 42 weken thuis mocht bevallen, mits de uitslag van dagelijkse checkups in het ziekenhuis goed zou zijn. Dat gaf heel veel ruimte.

Ik ben mijn vriend Mike achter de computer vandaan gaan halen om samen in bed te liggen en elkaar te knuffelen. Om met onze lijven samen de wens uit te spreken dat ons kindje zou mogen komen.

De dag voor de geboorte heeft Marieke me gestript. Achteraf vertelde ze me dat ik toen al 2 cm ontsluiting had. Die dag heb ik nog een leuke activiteit met Dagomar ondernomen. Die avond hoopte ik dat het nu eindelijk zou mogen gaan doorzetten. Ik heb magneetjes op bepaalde acupunctuurpunten geplakt, gemediteerd, gebeden en de HypnoBirthing cd geluisterd. Daarna ben ik mijn vriend Mike achter de computer vandaan gaan halen om samen in bed te liggen en elkaar te knuffelen. Om met onze lijven samen de wens uit te spreken dat ons kindje zou mogen komen.

Hobbels
Om 11 uur ben ik gaan slapen met een weeïg gevoel in buik en onderrug. Een paar uur later werd ik wakker van een sterke samentrekking die zich opbouwde en weer ging. Dacht er nog niets bijzonders over, heb de diepe ademhaling toegepast en het was nauwelijks pijnlijk. Pas toen de samentrekking weg was en ik helemaal pijnvrij was (ook mijn rug waar ik al weken een zeurend gevoel had) was ik eerst verbaasd en dacht toen: misschien zet het nu wel door. 

Ik noemde het in mezelf tijdens deze fase hobbels: kleine hobbels en soms een grotere hobbel. En in zo'n hobbel probeerde ik met mijn adem de hobbel te vullen.

Ik ben weer gaan slapen, want dacht dat het voorweeën waren en in een staat van halfslaap heb ik meerdere golvingen gehad. Ik noemde het in mezelf tijdens deze fase hobbels: kleine hobbels en soms een grotere hobbel. En in zo'n hobbel probeerde ik met mijn adem de hobbel te vullen.  Ik was heel ontspannen en ook al was het niet geheel pijnloos, het was ook niet heel pijnlijk. Zodra ik meer kramp voelde, dan merkte ik dat de adem de spieren zo kon rekken dat de kramp weg ging.

Het was zo anders dan bij Dagomar, dat ik eigenlijk niet kon geloven dat dit hét dus was. Om 5 uur ben ik wakkerder geworden en heb een tijdje geobserveerd of het ook ritmisch was en om de zoveel minuten. Dat was eigenlijk niet zo. Ze kwamen en gingen, maar heel ongelijk in grootte en in tijd er tussen. Maar ik bedacht me: ik ben zelf ook niet zo georganiseerd in mijn dagelijkse leven, dus waarom zouden de contracties dat wel zijn...
Ik twijfelde of ik aan het bevallen was. Misschien kon ik beter weer gaan slapen. Ik had geen zin om zelf op de klok te kijken en te gaan timen. Ik heb Mike op een gegeven moment maar eens wakker gemaakt om hem te vragen of hij dacht dat dit de bevalling was. We moesten Marieke namelijk op tijd bellen, want ze moest helemaal uit Culemborg komen. En mijn moeder zou er zeker 2 uur over doen om te komen. Mike keek me aan, heeft geklokt en kwam na een aantal contracties tot de conclusie dat er waarschijnlijk nog niets aan de hand was. Hij draaide zich om om verder te slapen.

Het is begonnen
Dat voelde niet goed. Na een paar minuten heb ik hem toch maar weer wakker gemaakt en gezegd dat ik toch sterk twijfelde en wilde dat Marieke het zou beoordelen. Hij heeft eerst mijn moeder gebeld. Als het niet die dag zou gebeuren, dan vast de dag erna en dan was ze er maar alvast. Een kwartier later heeft hij Marieke gebeld en gevraagd wat zij ervan dacht. Marieke was niet overtuigd dat het begonnen was: het was ochtend; het leven in de stad was alweer hoorbaar, Dagomar klonk springlevend op de achtergrond. Kans was groot dat de contracties door de stress van de dag weer zouden stoppen. Ze wilde mij aan de lijn hebben. Ik klonk niet alsof ik midden in een bevalling zat. We spraken af dat ik me zou gaan douchen en daarna weer zou bellen om te vertellen hoe het met me ging. Ik merkte dat, toen ik haar aan de lijn had, telefoneren erg vervelend vond. Toen ik ophing kreeg ik een enorm sterke contractie.  

Toen Marieke er een dik half uur later was, bleek ik al 7 cm ontsluiting te hebben. Ze heeft het me niet verteld. Gelukkig, want het is fijn om de bevalling als tijdloos te ervaren en zonder meetlat.

Ik wilde niet met de buitenwereld bezig zijn en telefoneren vond ik niet fijn. Ik heb bewust mijn ogen dicht gedaan om me weer af te sluiten, ben onder de douche gaan staan, kreeg een paar samentrekkingen. Daarna heb ik niet gebeld, ik had er geen zin in. Ik ben weer in bed gedoken, lekker in mijn holletje onder de dekens en mijn electrische dekentje. Op dat moment belde Marieke zelf: ze kwam. Later zou betekenen dat ze in de file zou zitten en dat wilde ze liever niet. Toen Marieke er een dik half uur later was, bleek ik al 7 cm ontsluiting te hebben. Ze heeft het me niet verteld. Gelukkig, want het is fijn om de bevalling als tijdloos te ervaren en zonder meetlat. Marieke en Mike zijn het bad gaan klaar maken. Ik mocht erin.

Water
Het bad was nog niet vol en de slang waar het water uit kwam heb ik op mijn buik gericht. Heerlijk was dat. Iedere vrouw die van badderen houdt, zou in water moeten bevallen. Wat een immens fijn gevoel als je dat bad in stapt. Ik heb in het bad op mijn zij gedobberd met mijn hoofd rustend op de hand van Mike en een flexibeam. De ontsluitingsgolvingen kwamen en gingen en de ruimtes tussen de golvingen in leken eindeloos. Ondertussen was mijn moeder ook gearriveerd. Dagomar sprenkelde de hele tijd water op me en kletste continu. Het meeste wat gezegd werd kon ik niet verstaan. Soms hoorde ik een verloren zin, zoals van Dagomar: mama slaapt. Tussen contracties door maakte ik af en toe contact met Dagomar, dronk ik iets of gaf Mike een kus. Maar de meeste tijd vond ik het gewoon fijn om me helemaal af te sluiten en te dobberen. Toen ik persdrang voelde (helemaal niet zo heel sterk), kon ik niet geloven dat ik al deze fase in mocht gaan; ik had nog iets heftigs verwacht bij de laatste centimeters ontsluiting. Marieke heeft niet gevoeld, maar zei dat ik met mijn lichaam mee mocht gaan. 

Ook al heb ik wel pijn ervaren, het was niet vergelijkbaar met mijn eerste bevalervaring. De roes was sterker en de enorm lange rustpunten tussendoor gaven me veel ruimte.

De persgolvingen vond ik wel een stuk lastiger. Ik moest diep in mezelf zoeken hoe hierin mee te gaan. Eigenlijk als de golf over het hoogtepunt heen was, dan lukte de HypnoBirthingademhaling goed. Een zoektocht, maar wel met ontspanning. Ik zag vrouwen van de film Orgasmic Birthing voor me, dat hielp om fijne geluiden te maken en me te verheugen op mijn zoontje. Ook al heb ik wel pijn ervaren, het was niet vergelijkbaar met mijn eerste bevalervaring. De roes was sterker en de enorm lange rustpunten tussendoor gaven me veel ruimte.

Bang
Op een gegeven moment lag ik niet meer lekker. Ik wilde mijn rug krommen, maar dat ging niet in deze liggende positie. Ik ben op mijn knieën gaan zitten en over de badrand gaan hangen in Mike's armen. Ik heb ook nog heel even gestaan, maar dat vond ik niet prettig. Ik begon me opeens te irriteren aan mijn zoontje die heel lief water op me aan het sprenkelen was. Ik heb gevraagd of hij weg kon gaan. Mijn moeder heeft hem beneden achter de televisie gezet en is weer naar boven gekomen. Achteraf gezien was dit goed. Ik kan me van de volgende gebeurtenissen de volgorde niet meer herinneren en het lijkt ook wel alsof ik kleine stukjes kwijt ben. Ik weet bijvoorbeeld niet meer of Marieke gevoeld heeft of het hoofdje al in zicht was. Dat moet wel, want ik kan me wel herinneren dat ze zei dat ik mijn baby al kon voelen en dat hij in de vliezen geboren ging worden. Ze heeft in ieder geval nog met de doptone naar het hartje geluisterd. Alles was goed. En ik kon het hoofdje zelf voelen. Ik heb nog mezelf op een bepaald acupunctuurpunt gepressuurd. Op een gegeven moment gaf Marieke aan dat ik het laatste stukje even moest persen. Ik deed het niet. Ik had er helemaal geen zin in en ik geloofde ook dat het niet zou hoeven. Ik wist dat als ik zou persen dat dit wel pijnlijk zou zijn. Marieke kwam bij me zitten, sloeg een arm om me heen en vroeg of ik ergens bang voor was. 'Misschien wel', antwoordde ik. Even voelde ik de angst: angst voor de pijn als het hoofdje zou staan. Ik voelde dat ik niet zou hoeven persen, maar dat het dan nog lang kon gaan duren. Op het moment van deze gedachte, sloeg mijn gevoel om: ik was er klaar voor, ik wilde dat mijn baby nu zou komen.

Het laatste stukje
Het laatste stukje was heel heftig en ook wel heel pijnlijk. Ik heb het helemaal uitgeschreeuwd, ik voelde me heel dierlijk. Ik heb alles gegeven wat in me zat, alsof ik  een doodsstrijd leverde. Ik heb mijn kindje opgevangen.

Ik heb de bevalling gekregen, die ik wenste. Ik voel me gelukzalig en compleet.

Myrddin is in de vliezen geboren in bad. Ik was blij: zo was de kans op een strep-B infectie heel klein. Myrddin heeft zichzelf in bad aangelegd en na een uur zijn we uit het bad gegaan om de navelstreng te knippen. Ik heb een shake gedronken met een stukje verse placenta, kokosmelk en en de rest is gedroogd en verpulverd. Ik heb de bevalling gekregen, die ik wenste. Ik voel me gelukzalig en compleet. Ik kan nu volledig genieten van mijn kraamtijd, samen met mijn baby in bed.

dinsdag 27 september 2011

Lezing met Susan Smit en Riet van Rooij

Unieke, eenmalige lezing over Spiritualiteit & Zwangerschap
door Susan Smit, Anna Myrte Korteweg en Riet van Rooij.

Deze drie vrouwen schreven ieder een boek over een van de meest bijzondere periodes in het leven
van een vrouw, namelijk zwanger zijn, bevallen en moeder worden.
Boeken die naadloos aansluiten bij deze tijd, waarin spirituele groei en oerkracht belangrijke thema’s vormen.
Zwanger zijn is immers een tijd van emotionele en spirituele groei, natuurkracht, mystiek en leven. Ieder schreef dit vanuit haar eigen invalshoek en kracht.
In deze interactieve lezing die Smit, Korteweg en van Rooij samen geven op zaterdag 19 november komt alles bij elkaar en
krijg je als (aanstaande) moeder, als professional of als geïnteresseerde alle informatie die je nodig hebt om er een bijzondere
en hele bewuste periode van vertrouwen, persoonlijke groei en kracht van te maken. Ook als het anders loopt.
Laat je als (aanstaande) ouder inspireren om dit levensavontuur uit te diepen en verrijken met meditaties en andere oefeningen.
Ontdek de mogelijkheden om zelf hele bewuste keuzes te maken tijdens de zwangerschap en bevalling.
En hoe je beperkende overtuigingen en onzekerheden uit de weg kunt ruimen en deze bijzondere periode in het leven vanuit vertrouwen kunt ervaren.
cid:98B43994-7C9F-4C21-985A-416B5C066A41@arnhem.chello.nlPdef9116250_0101LR.jpg







cid:73383FA5-EBD5-4E9D-AAB6-9A6E517A5822@arnhem.chello.nl


9789025961558.jpg


zwangerhartenziel-voor



Datum:          zaterdag 19 november 2011
                        
Tijd:                 14.00 – 17.00 uur
                        
Locatie:          Centrum De Roos, P.C. Hooftstraat 183, 1071 BW Amsterdam. Kijk voor een route beschrijving op www.roos.nl
                        
Een kaartje kost € 17,50 en is uitsluitend verkrijgbaar via www.Inspirerendleven.nl.
Klik hiervoor op de banner aan de rechterzijde op de homepage.
Voor meer informatie, mail naar: info@inspirerendleven.nl
                                                                                                                                                                                           

woensdag 14 september 2011

Vroedvrouw aan het woord

Veel vroedvrouwen maken zich zorgen over de toenemende medicalisering van hun vak. Er wordt meer en meer in hokjes en risico's gedacht. Zwangeren die niet binnen die hokjes passen (bijvoorbeeld zwangeren die overgewicht hebben, een 'te grote baby' hebben, te ver weg van het ziekenhuis wonen, bij een vorige bevalling veel bloedverlies hadden, Jehovah getuige zijn, in verwachting zijn van een tweeling, op een bovenverdieping wonen etc.) moeten gehoorzamen aan protocollen en in het ziekenhuis bevallen. Als ze toch thuis willen bevallen dan wordt het hen heel lastig, dan wel onmogelijk gemaakt. Het aantal hokjes zal alleen maar toenemen als de regeringsplannen doorgaan en gynaecologen en verloskundigen vanuit één visie en als één team gaan samenwerken, het zogenaamde integrale zorgplan. Veel verloskundigen zijn het hier niet mee eens, en toch worden de plannen er doorheen gedrukt door de KNOV (koninklijke organisatie van verloskundigen). 
Op de algemene ledenvergadering van afgelopen maandag 12 september stond Claudia van Dijk, vroedvrouw uit Amsterdam, op om haar zorgen te delen met de 300 aanwezige vroedvrouwen en het bestuur van de KNOV (Op dezelfde bijeenkomst stond ik met een groepje van vertegenwoordigers van GeboorteRecht op de gang, we mochten niet de zaal in om onze brief - zie blog hieronder - voor te lezen. Gelukkig heeft een vroedvrouw in de zaal dat alsnog voor ons gedaan):
'Beste collegae en bestuur,

Een tijdje geleden begeleidde ik een vrouw bij het baren van haar eerste kind, zij wilde graag poliklinisch bevallen. Toen ze me belde had ze drukgevoel, ik was er binnen 5 minuten en 10 minuten na mijn aankomst werd er een mooie zoon geboren. Direct na de geboorte zei ze:'Ik ben zo blij, dit had ik gehoopt, dat we dan niet meer naar het ziekenhuis zouden kunnen.' Deze vrouw was niet bang om thuis te bevallen, maar koos voor het ziekenhuis omdat ze de verantwoordelijkheid niet alleen kon dragen. Iedere ouder en iedere zorgverlener weet dat onzekerheid onderdeel is van het aankomend ouderschap. Wanneer wij door medicalisering de illusie in stand houden dat wij deze onzekerheid kunnen wegnemen, dragen wij actief bij aan het verder versmallen van de maatschappelijke draagkracht. Het betekent in wezen het einde van de keuzevrijheid van de vrouw. Want wat heb je te kiezen als je niet gedragen wordt door je omgeving. De vrouw wordt het lijdend voorwerp van onze goede zorg.
Ik geloof dat de kracht van een goede samenwerking niet zit in het streven naar één geheel, maar juist in het feit dat de partners vanuit hun eigen kracht en autonomie te werk gaan.
De KNOV kiest voor ‘integrale zorg’. Wat betekent integraal? Integraal betekent volledig, een geheel zijnde. Integrale zorg betekent dat twee lijnen er één vormen. Ik geloof dat de kracht van een goede samenwerking niet zit in het streven naar één geheel, maar juist in het feit dat de partners vanuit hun eigen kracht en autonomie te werk gaan. Misschien kunnen we het vergelijken met de tweeling. Soms zitten ze samen in één zak en delen ze één koek. Dit is een spannende reis en er is een reële kans dat de één van de ander gaat eten. Is de balans niet veel beter als ze allebei een eigen zak en een eigen koek hebben?! Dienstbaarheid is een grote kwaliteit van de verloskundige, maar deze dienstbaarheid moeten we inzetten voor onze cliënten en niet voor onze collega’s.
Kiezen voor het integrale model is een keuze voor een verder gaande medicalisering. Waarom zou het in Nederland anders zijn dan in de rest van de wereld?

Het is één voor twaalf. Kiezen voor het integrale model is een keuze voor een verder gaande medicalisering. Waarom zou het in Nederland anders zijn dan in de rest van de wereld? De keuze voor het intergrale model is een reactieve keuze, het is een keuze om te voorkomen dat we ten onder gaan. Kiezen we ervoor om lijdend voorwerp te blijven van de huidige ontwikkelingen of gaan we onze eigen verantwoordelijkheid nemen?

Het feit dat verloskundigen en gynaecologen beide streven naar gezonde moeders en babies maakt niet dat ze vanuit dezelfde visie werken. Er is een wezenlijk verschil tussen beide professies en dit verschil moeten we erkennen en respecteren. Misschien vormt dit verschil wel ons bestaansrecht?

Eerst moeten we met elkaar de kern van ons vak definiëren.
Socrates vergeleek zijn vak als meester in de filosofie met het vak van zijn moeder, vroedvrouw. Hij ging er vanuit je kunt nadoen en napraten, maar dat echte kennis authentiek is. Hij zag het als zijn taak om zijn leerlingen te helpen om die waarheid, de echte kennis in zichzelf te ontdekken.
De vrouw is de drager van alle kennis en van het nieuwe leven, zij is degene die weet wat zij nodig heeft. Is het niet onze hoofdtaak om haar te ondersteunen om hier vorm aan te geven?
Het risicodenken op zichzelf is een risicofactor geworden.

Maar hoe doe je dit?
Om onze cliënten te ondersteunen in het luisteren naar zichzelf is het belangrijk om goed naar hen kijken en luisteren. Wij zijn er om cliënten een veilige omgeving te bieden, waardoor vertrouwen kan groeien en ze gesterkt worden om naar zichzelf te luisteren.
Een veilige omgeving is hiervoor een voorwaarde, maar is deze er wel? De eerste ontmoeting met de verloskundige zorgverlener richt zich bijna volledig op het in kaart brengen van risico’s. Ik vraag me af wat de invloed is van een dergelijke eenzijdige benadering. We weten dat groei en ontwikkeling gestimuleerd worden door een positieve benadering, maar geldt dit ook niet voor de embryo, de foetus, de baby en de aankomende ouder? Ik denk dat het risicodenken op zichzelf een risicofactor is geworden.
Het wetenschappelijk onderzoek, de richtlijnen en protocollen moeten geen handleiding gaan vormen voor zorgverlening, maar moeten dienstbaar blijven aan de cliënt en aan de zorgverlener.
Wij moeten onze innerlijke wijsheid aanspreken en zorgen dat we meester blijven over onze instrumenten. Het wetenschappelijk onderzoek, de richtlijnen en protocollen moeten geen handleiding gaan vormen voor zorgverlening, maar moeten dienstbaar blijven aan de cliënt en aan de zorgverlener. Wanneer je de cliënten echt centraal zet dan kies je voor individualisering van de zorg. Dit vraagt een actieve houding van zowel de cliënt als de zorgverlener.
Natuurlijk weten we in ons hart wat er van ons gevraagd wordt.

Wat is er nodig?
We moeten ons realiseren dat we al heel veel in huis hebben. Als verloskundigen zijn wij in staat om de aankomende ouders en het kind vanuit hun heelheid te benaderen. We zijn in staat om onze zintuigen, onze intuïtie, onze kennis en onze ervaring te combineren in ons vak. We zijn een vakgroep bestaande uit met name vrouwen, waaronder vrouwen in de vruchtbare leeftijd, zwangeren, moeders en oma’s. Natuurlijk weten we in ons hart wat er van ons gevraagd wordt.
Maar hoe moeten wij onze cliënten in hun eigen kracht brengen als wij onze eigen kracht niet erkennen. En hoe moeten we vertrouwen geven als we zelf steeds banger worden. Om vanuit kracht te werken moeten we onze zwakte onder ogen zien. Om vanuit vertrouwen te werken moeten we onze angsten kennen.

Ik geloof dat we op dit moment op een keerpunt staan en dat we als vroedvrouwen van grote betekenis kunnen zijn. We moeten stoppen met de identificatie met onze collega’s in de tweede lijn (gynaecologen en klinisch verloskundigen, de geboortezorg in het ziekenhuis dus). Het is tijd dat we onze verantwoordelijkheid nemen en dat we vanuit onze eigen identiteit de wereld om ons heen tegemoet treden.'
 
Maak je je ook zorgen over de aankomende veranderingen in de geboortezorg? Verstuur dan deze brief.

zondag 11 september 2011

Laat je stem horen!

We staan op dit moment op een kruispunt.


Op 18 november gaat er door de KNOV (Koninklijke Nederlandse organisatie van verloskundigen) besloten worden over de toekomst van bevallen in Nederland.  Op maandag 12 september is hiervoor een laatste vergadering belegd. Er is grofweg de keuze uit twee verschillende richtingen:

-           Een op de vrouw gerichte aanpak waarbij gewerkt gaat worden vanuit kleine verloskundigenpraktijken en waarin persoonlijke begeleiding centraal staat

-          Integrale verloskundige zorg, een gemedicaliseerd systeem waarbij vrouwen zich aan standaard protocollen moeten houden en de vrije keuze voor de plaats van bevallen verdwijnt


De KNOV neigt sterk naar deze laatste optie en om die reden is er een grootschalige brievenactie van start gegaan, geïnitieerd  door GeboorteRecht, een nieuwe en groeiende organisatie van moeders, vaders, vroedvrouwen, doula’s, kraamverzorgsters, zwangerschapsyogadocenten etc. die zich sterk maakt voor de vrije geboorte en het behoud van de thuisbevalling. Wil jij ook dat wij in Nederland vrij blijven om te beslissen waar, hoe en met wie we bevallen? Vind jij ook dat geboorte in eerste instantie een prachtige gebeurtenis is en vanuit vertrouwen en ontzag benaderd moet worden in plaats van vanuit angst en beheerszucht? Maak jij je ook zorgen om de verdergaande medicalisering van geboorte? Laat dan je stem horen door onderstaande brief te versturen. En geef hem door!







KNOV

T.a.v. Mw. A. Verbeeten

Postbus 2001,

3500 GA Utrecht



averbeeten@knov.nl


                                                                                                          plaats, datum


Geacht bestuur van de KNOV,

Al enige  tijd is er een groep ouders, vroedvrouwen, doula’s, kraamverzorgenden en zwangerschapsdocenten, die bezorgd is over wat er gaande is ten aanzien van zwangerschap, bevalling en kraamperiode in Nederland. Wij hebben ons verenigd in GeboorteRecht,  voorheen Gentle Birth NL, en komen sinds januari 2011 maandelijks bij elkaar. Deze brief schrijven wij naar aanleiding van de ALV van de KNOV van 12 september aanstaande, waarin gesproken gaat worden over welke richting de KNOV op wil gaan voor de toekomst.

 In de media komt er de laatste maanden een golf aan negatieve berichten voorbij. Met name het thuisbevallen en de verloskundige liggen zwaar onder vuur, terwijl het helemaal niet vast staat dat ons Nederlandse systeem van thuisbevallingen, waar we met recht trots op mogen zijn, bijdraagt aan de vermeende hoge babysterfte.

De angst rondom bevallen groeit, en de zorg rondom de zwangerschap medicaliseert. Verloskundigen hebben in de organisatie van hun zorg het accent steeds meer gelegd op het opsporen van mogelijke risico's, waarbij de lijst met risico's steeds langer wordt. Hierdoor neemt de onvrede over de zorg toe, raken vrouwen steeds meer de regie kwijt en neemt de angst onder de vrouwen, hun partners en omgeving toe.



Het percentage vrouwen dat thuis bevalt is snel dalende en het lijkt erop dat met alle veranderingen die het verloskundig systeem tegemoet gaat, en waar de KNOV nu een cruciale beslissing in gaat nemen, thuisbevallen over een niet al te lange tijd nog marginaal zal zijn.

Het lijkt ons de hoogste tijd dat het tij keert! En dat de zwangere en barende vrouw nu wérkelijk centraal komt te staan en gezien wordt als autonome en intelligente cliënt die prima in staat is goed geïnformeerde en veilige keuzes te maken als het om haar zwangerschap en bevalling gaat. Dat de vrouw de regie terug krijgt en dat het verloskundige systeem in dienst komt te staan van de vrouw en haar kind. Dat voor de volgende generaties vrouwen de keuzemogelijkheid blijft bestaan om thuis te bevallen. Dat vrouwen en hun partners moeten kunnen kiezen waar, hoe en met wie ze wensen te bevallen. Zodat een ieder individueel passende zorg kan ontvangen.

 We  achten het van groot belang dat de verloskundige weer haar oorspronkelijke taak op zich neemt. Dat de verloskundige weer de vroede, wijze vrouw is die goede randvoorwaarden schept voor een fysiologische bevalling en dat de verloskundige weer het accent gaat leggen op hoe zij het maximale welbevinden van vrouw en kind kan bevorderen.

 We maken ons sterk voor een systeem waar zorg op maat de norm wordt zodat aanstaande ouders in Nederland de zorg kunnen krijgen die zij willen en waar ze recht op hebben. Wij geloven dat dit uiteindelijk bij alle betrokkenen tot grotere tevredenheid zal leiden.

 Wij hopen dat de KNOV een keuze zal maken die de bovenstaand omschreven visie en wensen mogelijk zal maken en zal waarborgen.

Graag ontvangen wij een antwoord en reactie waaruit blijkt dat wij, zwangeren, vrouwen, baby’s, moeders, vaders, opa’s en oma’s en ook de toekomstige moeders en vaders, serieus genomen worden.


Met vriendelijke groet,

namens GeboorteRecht,



Naam, plaats, datum, hoedanigheid




GeboorteRecht  geboorterechtnl@gmail.com  www.geboorterecht.org

Een vrouw heeft het vermogen  haar eigen kind te baren op haar eigen wijze.   

Zij heeft het vermogen en de wijsheid zelf te oordelen over haar conditie en welzijn en die van haar kind. 
Zij heeft het vermogen om aan te geven wanneer zij daarin ondersteuning nodig heeft. 
Zij beslist met wie, waar en hoe zij dit wil. 




>> En dit is een begeleidende brief voor als je hem doorstuurt aan vrienden, familie etc:

Lieve vriendin, zus, moeder, oma, dochter, zwangere, vriend, vader, zoon, opa,

Er is een stilgaande en verregaande verandering gaande in de manier waarop met zwangerschap, geboorte en kraamtijd omgegaan wordt in Nederland. De verloskundige beroepsgroep, gedreven door externe en interne aanleidingen, werkt meer en meer volgens een vaststaand protocol, waardoor de individuele begeleiding van de zwangere en de bevalling steeds minder op maat is.

Het is van groot belang dat de bevalling niet al van te voren als een risicovolle gebeurtenis wordt beschouwd, dit kan verregaande invloed hebben op de voortgang van de bevalling.

Aanstaande maandag 12 september heeft de KNOV (Koninklijke Nederlandse Organisatie voor Verloskundigen) een extra Algemene Ledenvergadering, waarin vergaderd gaat worden over welke richting de KNOV op zal gaan. Zoals het er nu naar uitziet zal dat richting nog meer protocol en medicalisering zijn.

Vind jij het ook van belang dat de zwangere de KEUZEVRIJHEID behoudt om te bevallen waar zij wil, hoe en met wie, dat de aanstaande moeder (en vader) de regie rondom haar zwangerschap en bevalling in eigen handen houdt. Laat dan je stem horen! Dit kun je doen door:

1. zelf een brief te schrijven aan de KNOV (zie details hieronder), of
2. bijgaande brief te printen, te ondertekenen en op te sturen aan de KNOV.

en

3. deze brief weer verspreiden in je eigen netwerk.

Als het lukt nog voor 12 september, anders in de komende weken. Het definitieve besluit wordt 18 november genomen; het is zaak de heersende opinie voor die tijd om te buigen.